Το 2025 ήταν η χρονιά που ο Yungblud έπαψε να είναι το «αγαπημένο παιδί του εναλλακτικού ροκ» και μετατράπηκε σε μια παγκόσμια δύναμη. Με το άλμπουμ “Idols” αγκάλιασε τη μουσική των ηρώων του και κατάφερε να τους συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο — από τον Ozzy Osbourne μέχρι τον Eddie Vedder. Μια ιστορία οριμότητας, τρέλας και αυθεντικότητας, με τον ίδιο να δηλώνει πως δεν είναι φτιαγμένος για συμβιβασμούς και ότι η ελευθερία παραμένει η μόνη του πυξίδα
Ο Yungblud, ή αλλιώς Dominic Harrison, μπήκε στη δεκαετία με τον αέρα ενός μουσικού που ξέρει ακριβώς ποιος είναι και γιατί παίζει μουσική. Το άλμπουμ Idols δεν ήταν απλώς ένα καλλιτεχνικό comeback — ήταν μια εξομολόγηση. Ένα ηχητικό γράμμα αγάπης προς τους θρύλους που τον ενέπνευσαν και, ταυτόχρονα, μια δήλωση ότι η νέα γενιά ροκ έχει πρόσωπο, στάση και φωνή.
Διαβάστε Επίσης: Yungblud: “Σκέφτομαι να γράψω μουσική με τον Eddie Vedder” – Η συνεργασία που θα ενώσει δύο γενιές της rock
Το 2025, όλα φάνηκαν να συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ο Yungblud ερμήνευσε το “Changes” στο τελευταίο live του Ozzy Osbourne — μια εμφάνιση που συγκλόνισε όσους βρέθηκαν εκεί. Λίγο μετά, συνεργάστηκε με τους Aerosmith για ένα ολόκληρο EP και μπήκε στο στούντιο με τους Smashing Pumpkins. Κι ενώ το όνομά του βρισκόταν παντού, εκείνος παρέμενε πιστός στο ίδιο σύνθημα: «Δεν είμαι φτιαγμένος για συμβιβασμούς».
Με έντονη παρουσία, σκληρή γλώσσα και μια ασυμβίβαστη καλλιτεχνική στάση, ο Yungblud κατάφερε να ενώσει τα δύο άκρα του ροκ: το παλιό και το νέο. Από τη μία, οι επιρροές του — Bowie, Freddie Mercury, Kurt Cobain. Από την άλλη, η δική του φουρνιά — καλλιτέχνες που μεγαλώνουν με streaming, αλλά λατρεύουν το αναλογικό πάθος του παρελθόντος. Το αποτέλεσμα; Ένας ήχος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον.
Η επιτυχία όμως ήρθε με κόστος. Ο ίδιος παραδέχεται ότι χρειάστηκε να ακυρώσει συναυλίες στο τέλος της χρονιάς για λόγους υγείας. «Έτρεχα μέχρι να πέσουν οι ρόδες», λέει χαρακτηριστικά. Με το βλέμμα στραμμένο στην τεράστια περιοδεία του 2026–2027, ο Βρετανός σταρ δείχνει αποφασισμένος να κρατήσει τον έλεγχο της ζωής και της μουσικής του.
Διαβάστε Επίσης: Ο Yungblud αντιδρά με χιούμορ στις γυμνές του φωτογραφίες: “Η μαμά μου με πήρε τηλέφωνο!”
Παρά τη διεθνή του καταξίωση, ο Yungblud δεν ξεχνά την ταπεινή του αρχή: τον πατέρα του και το μικρό μουσικό μαγαζί στο Doncaster, όπου μεγάλωσε ανάμεσα σε κιθάρες, σκόνη και ήχους. «Από παιδί ήμουν μέσα σε αυτό. Η μυρωδιά από τα ενισχυτικά και τα ξύλα των κιθαρών είναι το πρώτο μου σπίτι», εξομολογείται.
Η σχέση του με τον Ozzy υπήρξε ίσως η πιο καθοριστική της καριέρας του. Το tribute τους στο “Changes” συγκίνησε όχι μόνο τους φανς, αλλά και τον ίδιο βαθιά. «Ήταν σαν να αποχαιρετώ έναν ήρωα και φίλο. Ο Ozzy ήταν ο Batman μου», λέει. Οι τελευταίες τους τηλεφωνικές συνομιλίες πριν τον θάνατο του Osbourne έμειναν χαραγμένες στη μνήμη του, λειτουργώντας σαν μια πνευματική σκυτάλη. «Ένιωθα ότι μου έδινε τη φλόγα να συνεχίσω αυτό που ξεκίνησε.»
Η χρονιά του 2025 σηματοδότησε επίσης τη στροφή του Yungblud προς μια πιο ώριμη δημιουργική φάση. Εγκατέλειψε τον ήχο του Yungblud (2022), τον οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει «χαμένο» και χωρίς ταυτότητα. Το Idols ήταν η λύτρωση: ένα άλμπουμ-μανιφέστο, γεμάτο rock riffs, αναλογικές παραγωγές και συναισθηματικές εξάρσεις. Και το κοινό ανταποκρίθηκε — με τρεις υποψηφιότητες στα Grammy και μια τεράστια αμερικανική περιοδεία.
Διαβάστε Επίσης: Yungblud: Η fan που ζήτησε “δώρο Χριστουγέννων” τρίο με εκείνον και τον Harry Styles
Στο Idols, ο Yungblud δεν κρύβεται πίσω από autotune ή digital effects. Όπως εξηγεί, «αν δεν μπορείς να τραγουδήσεις, το autotune δεν θα σε σώσει». Για εκείνον, η αυθεντικότητα είναι ιερή: «Μπαίνω στο booth, τραγουδάω δυο φορές, και αυτό είναι. Όταν σταματά να είναι αληθινό, σταματώ κι εγώ». Είναι η ίδια φιλοσοφία που τον έκανε να ξεχωρίσει μέσα σε μια βιομηχανία γεμάτη προσποιήσεις.
Το όραμά του είναι απλό αλλά ισχυρό — να ενώσει γενιές, ήχους και ιδέες. Γι’ αυτό και θεωρεί το ροκ πιο “ζωντανό” από ποτέ. «Υπάρχει ξανά διαγενεακή υποστήριξη στη ροκ. Είναι μαγικό», λέει, αναφερόμενος στη γνωριμία του με τον Eddie Vedder. Οι δυο τους τραγούδησαν μαζί τον Δεκέμβριο, και ο Yungblud αποκάλυψε ότι ενδέχεται να γράψουν από κοινού στο μέλλον.
Παράλληλα, δουλεύει με τον Andrew Watt πάνω σε ένα νέο project, το οποίο περιγράφει ως “minimalist και πιο ωμό”. Μετά την πολυπλοκότητα του Idols, ο Yungblud θέλει να επανέλθει στην απλότητα: «Τρία λεπτά, πέντε ακόρντα και η αλήθεια. Τίποτα άλλο».
Ακόμη κι αν κάποιοι εξακολουθούν να τον θεωρούν «poser» ή «προϊόν marketing», ο ίδιος το αντιμετωπίζει με χαμόγελο: «Αν είμαι φυτό της βιομηχανίας, το φύτεψα μόνος μου». Αυτή η φράση έγινε viral, όχι μόνο γιατί δείχνει αυτοπεποίθηση, αλλά γιατί αντικατοπτρίζει τη νέα γενιά μουσικών που δεν περιμένει να την “ανακαλύψει” κανείς. Δημιουργούν, εκφράζονται και ανεβαίνουν στη σκηνή χωρίς φίλτρα, με πάθος και αυθεντικότητα.
Στο τέλος, ο Yungblud ξέρει πως η επιτυχία μπορεί να γίνει επικίνδυνη αν δεν τη διαχειριστείς. Μιλά για ευγνωμοσύνη και επίγνωση — λέξεις που σπάνια ακούγονται από έναν 28χρονο ροκ σταρ. «Είναι εύκολο να χαθείς όταν όλα πάνε καλά», παραδέχεται. «Αλλά εγώ θέλω να νιώθω κάθε στιγμή, να τη ζω, όχι απλώς να τη μετράω.»
Ο ίδιος ετοιμάζεται για το δεύτερο μέρος του Idols, ένα πιο ρεαλιστικό και σκοτεινό κεφάλαιο, όπως το περιγράφει. Εκεί που το πρώτο μέρος μιλούσε για την πτήση, το δεύτερο θα αφορά την προσγείωση — το πώς ζεις με όσα ανακάλυψες. Μια καλλιτεχνική μετάβαση που αποδεικνύει ότι ο Yungblud δεν είναι απλώς performer· είναι storyteller.
Το 2025 ήταν για εκείνον ένα κινηματογραφικό έτος, γεμάτο συναισθηματικές κορυφές, απώλειες και θριάμβους. Από το tribute στον Ozzy μέχρι τις συνεργασίες με τους Aerosmith και τον Eddie Vedder, ο Yungblud απέδειξε ότι το ροκ δεν πεθαίνει ποτέ — απλώς αλλάζει πρόσωπο. Και το δικό του είναι το πρόσωπο του μέλλοντος.
