Ο Prince διασκεύασε το “Whole Lotta Love” των Led Zeppelin σε περισσότερες από 50 συναυλίες, αποδεικνύοντας την αγάπη του για το τραγούδι
Ο Prince υπήρξε ένας από τους πιο ξεχωριστούς καλλιτέχνες που πέρασαν ποτέ από τη μουσική βιομηχανία. Μπορεί να ήταν ένας σταρ με παγκόσμια φήμη, να κυκλοφόρησε άλμπουμ που έγραψαν ιστορία και να είχε αμέτρητες επιτυχίες, όμως συχνά δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι μιλούν για άλλους μουσικούς θρύλους. Κι αυτό γιατί ο Prince δεν χωρούσε σε καμία «ταμπέλα». Δεν μπορούσε να μπει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία· δεν ήταν μόνο κιθαρίστας, μόνο τραγουδιστής ή μόνο συνθέτης. Ήταν όλα αυτά μαζί, και ακόμα περισσότερα. Αυτός ακριβώς ο μοναδικός συνδυασμός έκανε τον κόσμο να τον συγκρίνει μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό, κάτι που σπάνια συμβαίνει στην ιστορία της μουσικής.
Το κοινό είχε πάντα την τάση να βάζει ετικέτες: να συγκρίνει κιθαρίστες με κιθαρίστες, τραγουδοποιούς με τραγουδοποιούς, φωνές με άλλες φωνές. Όμως με τον Prince δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Ήταν τόσο ιδιαίτερη η παρουσία του που έμοιαζε να φτιάχνει τους δικούς του κανόνες. Όταν έφυγε από τη ζωή, ένα από τα βίντεο που κυκλοφόρησαν ξανά και έγιναν viral ήταν εκείνο από τη διασκευή του στο “While My Guitar Gently Weeps”. Εκεί φάνηκε η εκπληκτική δεξιοτεχνία του στην κιθάρα, κάτι που πολλοί δεν είχαν συνειδητοποιήσει όσο ζούσε. Χιλιάδες σχόλια μιλούσαν με θαυμασμό, σαν να είχαν μόλις ανακαλύψει μια νέα πτυχή της ιδιοφυΐας του.
Διαβάστε Επίσης: Apollonia: Η μούσα του Prince σε δικαστική μάχη για το όνομά της
Η αλήθεια είναι ότι τα στοιχεία ήταν πάντα μπροστά μας. Ο Prince λάτρευε τις κιθαριστικές γραμμές, τους δυνατούς ήχους και τα σόλο που μπορούσαν να ανατινάξουν μια σκηνή. Απόδειξη αυτού ήταν η αδυναμία του στους Led Zeppelin και κυρίως στον Jimmy Page, τον οποίο θαύμαζε αλλά και σχολίαζε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Είχε πει κάποτε πως ο Page ήταν σπουδαίος, αλλά ταυτόχρονα επισήμανε ότι η δύναμή του στηριζόταν στη συνεργασία του με τον John Bonham. Ο Prince πίστευε ότι κάθε μουσικός πρέπει να δημιουργεί τον δικό του ξεχωριστό ήχο και ενθάρρυνε συνεχώς τους κιθαρίστες που συνεργάζονταν μαζί του να ανακαλύπτουν την προσωπική τους φωνή.
Γι’ αυτόν, η κιθάρα δεν ήταν απλώς ένα όργανο· ήταν μια προέκταση του εαυτού του. Στις ζωντανές του εμφανίσεις, το πάθος του ξεχείλιζε σε κάθε ακόρντο και κάθε αυτοσχεδιασμό. Όπως συνέβη και στις πολλές φορές που διασκεύασε ζωντανά το “Whole Lotta Love” των Led Zeppelin. Το κομμάτι αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα του, και το κοινό του είχε την τύχη να το ακούει σε περισσότερες από 50 συναυλίες του. Κάθε φορά που το παρουσίαζε, δεν το έπαιζε απλώς όπως το πρωτότυπο· το μετέτρεπε σε μια εμπειρία γεμάτη ενέργεια, φαντασία και προσωπικό ύφος.
Διαβάστε Επίσης: Όταν ο Prince έβαλε τον Babyface στη σκηνή – Η κιθάρα, το “τεστ” και το μάθημα της μουσικής ελευθερίας
Η επιλογή του “Whole Lotta Love” δεν ήταν τυχαία. Οι Led Zeppelin είχαν τεράστια επιρροή πάνω του, όχι μόνο στον τρόπο που έπαιζε αλλά και στον τρόπο που έγραφε μουσική. Οι δικές του δημιουργίες κουβαλούσαν την ίδια πολυχρωμία, την ικανότητα να σε κάνουν να νιώθεις διαφορετικά συναισθήματα από κομμάτι σε κομμάτι. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι δεν τον ενοχλούσε καθόλου να χαρακτηρίζουν τη μουσική του «ψυχεδελική», γιατί για εκείνον αυτό σήμαινε τραγούδια που ξεχωρίζουν με τα χρώματα και τις εντάσεις τους. Έφερε ως παράδειγμα τους Led Zeppelin, λέγοντας πως κάθε τραγούδι τους είχε τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα, κάτι που τον ενέπνευσε βαθιά.
Η σχέση του Prince με τη μουσική των Zeppelin είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς ο ίδιος μπορούσε να αντλήσει επιρροές από παντού χωρίς να χάνει τη δική του μοναδικότητα. Έπαιρνε ένα κομμάτι τόσο εμβληματικό και το μεταμόρφωνε σε κάτι που έφερε την υπογραφή του, διατηρώντας ταυτόχρονα τον σεβασμό στο πρωτότυπο. Κι αυτό είναι που έκανε τις διασκευές του τόσο ξεχωριστές: δεν ήταν απλές επανεκτελέσεις, αλλά νέες ερμηνείες που έδειχναν τον Prince σε όλο του το μεγαλείο.
Διαβάστε Επίσης: Prince: Το Sign O’ The Times αποκτά νέα ζωή σε περιορισμένες προβολές
Ο Prince δεν ήταν ένας μουσικός που μπορούσες να βάλεις σε καλούπια. Η κληρονομιά του θυμίζει ότι δεν χρειάζεται να είσαι «μόνο» τραγουδιστής, «μόνο» κιθαρίστας ή «μόνο» συνθέτης για να αφήσεις το αποτύπωμά σου. Ήταν όλα αυτά μαζί, και το απέδειξε ξανά και ξανά, είτε με τις δικές του δημιουργίες είτε με τις στιγμές που τιμούσε τα είδωλά του πάνω στη σκηνή. Με το “Whole Lotta Love”, έδωσε ένα δικό του κεφάλαιο σε μια ιστορία που είχε ήδη γραφτεί, προσθέτοντας όμως τη δική του ψυχή και την απεριόριστη φαντασία του.
