Η Olivia Rodrigo καταγράφει τη στιγμή που αλλάζει τα πάντα στη μουσική της πορεία. Το “Live at Glastonbury (A BBC Recording)” δεν είναι απλώς ένα live άλμπουμ· είναι μια δυναμική δήλωση αυτοπεποίθησης και καλλιτεχνικής ωριμότητας, που τη μετατρέπει σε ένα από τα πιο αυθεντικά σύμβολα της νέας pop-rock εποχής
Η Olivia Rodrigo πάντα είχε τη φλόγα του ροκ και το πάθος της σκηνής. Με το “Live at Glastonbury”, αναβιώνει μια παλιά μουσική παράδοση, αυτή του ζωντανού δίσκου που καθορίζει καριέρες. Όπως κάποτε το “Frampton Comes Alive!” ή το “Live Rust” του Neil Young, έτσι κι εκείνη κυκλοφορεί τη δική της «στέψη» σε διπλό βινύλιο — σε αποχρώσεις ματζέντα ή περικλή, για να ταιριάζουν με την αισθητική της εποχής της. Μόνο που αυτή τη φορά, το κέντρο του κόσμου ανήκει ολοκληρωτικά σε εκείνη.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή, με το “Obsessed”, η ενέργεια ξεσπά. Η φωνή της γεμίζει το αχανές πεδίο του Glastonbury, εκεί όπου χιλιάδες θεατές τραγουδούν μαζί της. Οι φήμες ότι ήταν η “απόλυτη στιγμή” του φεστιβάλ δεν είναι υπερβολικές. Η Olivia βγαίνει στη σκηνή με αυτοπεποίθηση, με τα Doc Martens να χτυπούν ρυθμικά στο πάτωμα και το βλέμμα καρφωμένο στο πλήθος.
Διαβάστε Επίσης: Olivia Rodrigo: Κυκλοφόρησε συλλεκτικό βινύλιο με live ηχογραφήσεις από το Lollapalooza μαζί με τους Weezer
Η στιγμή που έγινε viral ήρθε όταν ανέβασε στη σκηνή τον Robert Smith των The Cure. Το κοινό, αρχικά μουδιασμένο, παρακολουθεί το απίστευτο ντουέτο να παίρνει μορφή: “Just Like Heaven” και “Friday I’m in Love”, με δύο διαφορετικές γενιές να ενώνονται. Ο Smith χαμογελά όσο τραγουδά, και εκείνη δηλώνει πως “είναι ίσως ο σπουδαιότερος τραγουδοποιός που έχει βγει ποτέ από την Αγγλία”. Η σκηνή μετατρέπεται σε μια στιγμή μαγείας, όπου ο ρομαντισμός της δεκαετίας του ’80 συναντά τη νεανική ένταση του σήμερα.
Το “Live at Glastonbury” μοιάζει με συλλογή επιτυχιών. Παρότι η Olivia έχει μόνο δύο άλμπουμ, ο δίσκος λειτουργεί σαν απολογισμός μιας ήδη κλασικής δισκογραφίας. Τα “Driver’s License”, “Vampire”, “Happier” και “Brutal” ακούγονται σαν ύμνοι μιας γενιάς που βρήκε τη φωνή της. Η ένταση δεν πέφτει ούτε στιγμή: στο “Good 4 U” το κοινό φωνάζει κάθε λέξη, ενώ στο “Get Him Back” η σκηνή γίνεται μια έκρηξη κιθαρών και φώτων.
Το Glastonbury δεν είναι ένα απλό φεστιβάλ — είναι η σκηνή όπου γράφεται μουσική ιστορία. Εκεί όπου, κάθε φορά, κάποιος μετατρέπεται από ανερχόμενο όνομα σε θρύλο. Η Olivia Rodrigo το γνωρίζει καλά. Είχε πρωτοεμφανιστεί εκεί το 2022, μόλις 19 ετών, παίζοντας μαζί με τη Lily Allen και αφιερώνοντας τραγούδι στις γυναίκες που μάχονται για τα δικαιώματά τους. Από τότε μέχρι σήμερα, η διαδρομή της υπήρξε εκρηκτική, γεμάτη pop-punk ένταση και συναισθηματική ειλικρίνεια.
Το 2025, όμως, επιστρέφει διαφορετική. Η περιοδεία της είχε ήδη αποδείξει ότι η Olivia δεν είναι πια το κορίτσι του “Driver’s License”, αλλά μια γυναίκα με σκηνική δύναμη και ροκ ψυχή. “Ήθελα αυτός ο δίσκος να είναι σαν μια χρονοκάψουλα”, γράφει στο ένθετο του άλμπουμ. “Ήταν τα πιο συναρπαστικά 90 λεπτά της ζωής μου.” Και πράγματι, κάθε τραγούδι μοιάζει να κρατά κάτι από εκείνη την ηλεκτρισμένη νύχτα.
Διαβάστε Επίσης: Olivia Rodrigo: «Μην χρησιμοποιείτε το τραγούδι μου για ρατσιστική προπαγάνδα»
Στη σκηνή, η Olivia συνδυάζει αυθορμητισμό και έλεγχο. Στο “So American”, μιλά στο κοινό με χαμόγελο, εξηγώντας πόσο αγαπά τους Άγγλους — “τους boys, τις pub και τα γλυκά”. Ο ενθουσιασμός της είναι μεταδοτικός. Διηγείται πως το τραγούδι γράφτηκε για τον σύντροφό της, τον ηθοποιό Louis Partridge, με τον οποίο αντάλλασσαν πειράγματα για την προφορά και τα jacket potatoes με φασόλια. “Έβαλα όλα μας τα αστεία μέσα σε ένα τραγούδι”, λέει γελώντας, πριν ξεκινήσει η εισαγωγή.
Το συγκρότημά της αποτελείται από γυναίκες μουσικούς με επιθετικό, αυθεντικό ήχο. Οι κιθαρίστριες Daisy Spencer και Arriana Powell κλέβουν την παράσταση με σόλο που θυμίζουν grunge θρύλους των ’90s. Στο “Bad Idea Right”, η Olivia γονατίζει μπροστά τους, κραυγάζοντας και γελώντας — ένα show που θυμίζει εποχές L7 και Babes in Toyland, αλλά με τη δική της φρέσκια, χρωματιστή ενέργεια.
Η εμφάνιση αυτή είναι μια αναβίωση της θηλυκής rock δυναμικής των ’90s, ανανεωμένη μέσα από τη δική της ευαισθησία. Η Olivia Rodrigo μεταμορφώνει την οργή, τη θλίψη και την ειρωνεία σε κάτι ζωντανό, σε καθαρή δύναμη. Δεν είναι απλώς μια pop star που δοκιμάζει το rock — είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το rock δεν πεθαίνει, απλώς αλλάζει πρόσωπο.
Διαβάστε Επίσης: Olivia Rodrigo: Το φινάλε της Guts Tour στη Νέα Υόρκη με το συγκινητικό “Lacy”
Η στιγμή με τον Robert Smith μένει ως η συναισθηματική κορύφωση. Οι δύο καλλιτέχνες τραγουδούν σαν να μοιράζονται μια κοινή ψυχή. Ο Smith, γνωστός για την εσωστρέφειά του, χαμογελά συνεχώς. Η Olivia λάμπει. Είναι το είδος της στιγμής που ενώνει δεκαετίες μουσικής — το goth παρελθόν των Cure και το μελωδικό πάθος της σύγχρονης pop.
Η ίδια είναι γνωστή για την αγάπη της στους ήρωές της. Έχει μοιραστεί σκηνή με τον Billy Joel, τον David Byrne και τους Weezer, πάντα με σεβασμό αλλά και άνεση. Αυτή τη φορά, όμως, φαίνεται πως κάτι αλλάζει. Η Olivia δεν προσπαθεί να σταθεί δίπλα στους θρύλους· τους κοιτά στα μάτια ως ίση.
Στο τέλος, το “Live at Glastonbury” δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ — είναι μια διακήρυξη ωριμότητας. Η Olivia Rodrigo, μόλις 22 ετών, δείχνει πως ξέρει ακριβώς ποια είναι: τραγουδίστρια, συνθέτρια, γυναίκα που διεκδικεί τη θέση της στην ιστορία της μουσικής. Το Glastonbury ήταν η στιγμή που το κατάφερε. Και αυτός ο δίσκος είναι η απόδειξη.
Η συνεργασία της Olivia Rodrigo με τη μουσική σκηνή του Glastonbury μένει χαραγμένη ως το σημείο όπου η pop και το rock έσμιξαν ξανά — μέσα από μια φωνή που ήρθε για να μείνει.
