Ο Frank Sinatra μπορεί να υπήρξε θρύλος του swing και της διαχρονικής κομψότητας, όμως στα μάτια του ο Elvis Presley ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο «Ol’ Blue Eyes» δεν έκρυψε ποτέ την απέχθειά του για το νέο κύμα του rock’n’roll, χαρακτηρίζοντας τη μουσική του Presley «απαράδεκτη» και «επικίνδυνη για τη νεολαία»
Ο Frank Sinatra υπήρξε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Με τη βελούδινη φωνή του, το αιώνιο στυλ και τη γοητεία του Rat Pack, έγινε συνώνυμος της αμερικανικής λάμψης. Όμως, τη δεκαετία του ’50, όταν το rock’n’roll άρχισε να ανατρέπει κάθε καθιερωμένη νόρμα, ο Sinatra δεν είδε το φαινόμενο του Elvis Presley με τον ίδιο ενθουσιασμό που κατέκλυσε τη νεολαία.
Διαβάστε Επίσης: Όταν ο George Clooney «τα άκουσε» από τον Frank Sinatra – Μια ιστορία που μόνο το Χόλιγουντ θα μπορούσε να γράψει
Ο “Ol’ Blue Eyes” εξέφρασε ανοιχτά την αντίθεσή του στην εκρηκτική μουσική επανάσταση που ξεσήκωνε τις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η μουσική του είναι απαράδεκτη, ένα δύσοσμο αφροδισιακό», είχε δηλώσει για τον Presley. «Προκαλεί εντελώς αρνητικές και καταστροφικές αντιδράσεις στους νέους.»
Ήταν σκληρά λόγια από έναν άνθρωπο που ενσάρκωνε την εικόνα της διασκέδασης του Las Vegas, όμως δεν εξέπληξαν κανέναν. Ο Sinatra αντιπροσώπευε το swing, την ορχήστρα, την κλασική αρρενωπότητα και το savoir-faire, ενώ ο Presley έφερνε μαζί του την επανάσταση: ρυθμό, πάθος, σέξι κίνηση και αμφισβήτηση.
Η δεκαετία του ’50 ήταν μια περίοδος σύγκρουσης γενεών. Το rock’n’roll γεννήθηκε από τα blues και τη gospel μουσική των Αφροαμερικανών, φέρνοντας μαζί του κοινωνική αναστάτωση, θρησκευτικό πανικό και έναν νέο τρόπο έκφρασης για τη νεολαία. Ο Sinatra, αν και ένθερμος υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κατάργησης των φυλετικών διαχωρισμών, δεν μπορούσε να αγκαλιάσει το χάος και τη “χυδαιότητα” που, κατά τη γνώμη του, έφερε ο Elvis στη σκηνή.
Την εποχή εκείνη, η Αμερική ζούσε ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον καθωσπρέπει ήχο της τζαζ και των μεγάλων ορχηστρών — και το νέο, ριζοσπαστικό rock’n’roll, που έβγαινε από τα υπόγεια κλαμπ και τις μαύρες κοινότητες. Ο Sinatra στάθηκε κάπου στη μέση: χωρίς ρατσισμό, αλλά με έντονη απέχθεια προς τη μουσική “αναρχία” που έφερνε το φαινόμενο Presley.
Διαβάστε Επίσης: Frank Sinatra: Επανέκδοση του In the Wee Small Hours για τα 70 χρόνια του
Πολλοί καλλιτέχνες εκείνης της εποχής μοιράστηκαν παρόμοια συναισθήματα. Ο Ray Charles είχε δηλώσει ότι ο Elvis «δεν έκανε τίποτα καινούργιο — απλώς έπαιρνε τη μουσική που υπήρχε ήδη στις μαύρες εκκλησίες και την έφερνε στο mainstream». Ο Little Richard είχε αναρωτηθεί ανοιχτά αν η λευκή ταυτότητα του Presley ήταν αυτή που του επέτρεψε να φτάσει τόσο μακριά, όταν άλλοι καλλιτέχνες της ίδιας εποχής δεν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα λόγια του Sinatra αποκτούν ένα κοινωνικό βάρος. Για έναν καλλιτέχνη που είχε ήδη καθιερωθεί πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η άνοδος του rock’n’roll ήταν μια απειλή — όχι μόνο αισθητικά, αλλά και πολιτισμικά. Ήταν το σύμβολο μιας νεολαίας που απομακρυνόταν από τις αξίες και τους τρόπους της παλαιότερης γενιάς.
Ακόμη κι αν ο Sinatra δεν έκρυβε την απέχθειά του για το “νέο ήθος”, πολλοί θεωρούν πως πίσω από τα σκληρά του λόγια υπήρχε και λίγη ανασφάλεια. Ο Elvis ήταν νέος, ωραίος, επαναστατικός. Έκανε θόρυβο, προκαλούσε, τραβούσε τα βλέμματα — στοιχεία που ο Sinatra είχε στην ακμή του, αλλά που άρχιζαν τότε να ξεθωριάζουν.
Με τον καιρό, όμως, η στάση του φαίνεται πως μαλάκωσε. Ίσως καθώς τα χρόνια περνούσαν και ο ίδιος έβλεπε την επίδραση που είχε ο Presley στον πολιτισμό, ο Sinatra έμαθε να τον εκτιμά. Μετά τον θάνατο του Elvis, το 1977, ο Sinatra έκανε μια συγκινητική δήλωση που ξάφνιασε τους πάντες: «Έχουν ειπωθεί πολλές τιμητικές λέξεις για το ταλέντο και τις ερμηνείες του Elvis όλα αυτά τα χρόνια, και συμφωνώ με όλες. Θα μου λείψει πολύ ως φίλος. Ήταν ένας ζεστός, ευγενικός και γενναιόδωρος άνθρωπος.»
Η ειρωνεία είναι πως, δεκαετίες αργότερα, το rock’n’roll και το swing συνυπάρχουν πλέον στην ίδια κατηγορία — εκείνη των αθάνατων ειδών που άλλαξαν την ιστορία της μουσικής. Ο Sinatra και ο Presley, παρά τις διαφορές τους, υπήρξαν δύο πρόσωπα που ενσάρκωσαν τη μετάβαση από την παλιά στην καινούργια Αμερική· ο ένας με το tuxedo και το μικρόφωνο, ο άλλος με τη κιθάρα και την πρόκληση.
Διαβάστε Επίσης: Elvis Presley: Επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη – Ο Baz Luhrmann φέρνει το “EPiC” το 2026
Η αλήθεια είναι πως, τελικά, και οι δύο σημάδεψαν την εποχή τους με τον ίδιο τρόπο: δημιουργώντας φανατικούς θαυμαστές, αμφισβητώντας τα όρια και χαράσσοντας μια κληρονομιά που παραμένει ζωντανή.
Και αν κάποτε ο Sinatra πίστευε ότι «η μουσική του Elvis είναι επικίνδυνη», σήμερα θα παραδεχόταν, ίσως με χαμόγελο, ότι χωρίς αυτήν, η ιστορία της μουσικής δεν θα ήταν ποτέ η ίδια.
