Η Madison Beer μιλά ανοιχτά για την πίεση των charts, τη σχέση της με την επιτυχία και το γιατί θεωρεί επικίνδυνη τη λατρεία της πρώτης θέσης. Με αφορμή το νέο της άλμπουμ και την είσοδό του στο Top 10, η ποπ τραγουδίστρια βάζει όρια, απορρίπτει το αφήγημα του “όλα ή τίποτα” και υπερασπίζεται μια πιο υγιή στάση απέναντι στη δουλειά και την προσωπική αξία.
Η κυκλοφορία του τρίτου στούντιο άλμπουμ της Madison Beer με τίτλο “Locket” συνοδεύτηκε από θετική ανταπόκριση και μια αξιοσημείωτη πορεία στα αμερικανικά charts. Το άλμπουμ έκανε ντεμπούτο στο νούμερο 10 του Billboard 200, μια θέση που για πολλούς καλλιτέχνες θεωρείται ξεκάθαρη επιτυχία. Για την ίδια, όμως, η συζήτηση γύρω από τους αριθμούς κρύβει παγίδες. Η Beer δεν βλέπει τη μουσική της πορεία ως αγώνα για την κορυφή και δηλώνει ξεκάθαρα ότι η εμμονή με την πρώτη θέση μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι επικίνδυνο και τοξικό.
Η 26χρονη τραγουδίστρια εξηγεί ότι το να χαρακτηρίζεται ένα άλμπουμ αποτυχημένο μόνο και μόνο επειδή δεν έφτασε στο νούμερο ένα δημιουργεί ένα στρεβλό πλαίσιο αξιολόγησης. Για εκείνη, το γεγονός ότι το “Locket” μπήκε στο Top 10 είναι κάτι που τη γεμίζει χαρά και υπερηφάνεια. Το περιγράφει ως ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, όχι όμως ως μέτρο σύγκρισης για το αν η δουλειά της έχει αξία ή όχι. Η ίδια θεωρεί σημαντικό ότι δεν έμαθε ποτέ να συνδέει την αυτοεκτίμησή της με τη θέση ενός άλμπουμ στα charts.
Σύμφωνα με τη Madison Beer, η πίεση που ασκείται στη μουσική βιομηχανία είναι συχνά δυσανάλογη. Η λογική ότι μόνο η κορυφή μετρά αφήνει εκτός συζήτησης τη δημιουργική διαδικασία και μεταφέρει ένα προβληματικό μήνυμα. Αν δεν είσαι πρώτος, δεν είσαι αρκετός. Αν δεν βρίσκεσαι στην κορυφή, θεωρείσαι αποτυχία. Για την ίδια, αυτή η νοοτροπία δεν είναι μόνο άδικη, αλλά και επιβαρυντική για την ψυχική υγεία.
Διαβάστε Eπίσης: Η Madison Beer αποκαλύπτει τον εφηβικό της θαυμασμό για τον Justin Bieber
Η τραγουδίστρια επισημαίνει ότι τέτοιου είδους αντιλήψεις επηρεάζουν τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την προσωπική τους αξία. Όταν η κοινωνία μαθαίνει ότι μόνο το “νούμερο ένα” έχει σημασία, τότε ακυρώνονται όλες οι ενδιάμεσες διαδρομές και οι προσωπικές επιλογές. Η Beer θεωρεί αυτή την πίεση εξαντλητική και τονίζει ότι δεν αφήνει χώρο για ισορροπία, ηρεμία και ουσιαστική δημιουργικότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, ξεκαθαρίζει ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να κυνηγήσει περισσότερη φήμη ή μεγαλύτερη προβολή. Δηλώνει ικανοποιημένη με το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα και θέτει ένα ερώτημα που σπάνια ακούγεται δημόσια: τι συμβαίνει αν κάποιος απλώς δεν θέλει να γίνει όσο διάσημος γίνεται; Τι γίνεται αν η συνεχής έκθεση και η πίεση είναι απλώς υπερβολικές για τον ίδιο;
Η Madison Beer αντιμετωπίζει την καριέρα της ως προσωπική επιλογή και όχι ως αγώνα δρόμου. Δεν θεωρεί δεδομένο ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να θυσιάζει τα πάντα για να θεωρηθεί επιτυχημένος. Για εκείνη, η έννοια της ισορροπίας ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική ζωή είναι βασική. Θέλει να εκπροσωπεί μια πιο υγιή προσέγγιση, όπου η δημιουργία δεν ακυρώνει τον άνθρωπο.
Διαβάστε Eπίσης: “Locket”: Το άλμπουμ που μεταμορφώνει τη Madison Beer σε pop icon
Η στάση αυτή αντικατοπτρίζεται και στον τρόπο που μιλά για τη διαδικασία δημιουργίας του “Locket”. Το άλμπουμ δεν σχεδιάστηκε με μοναδικό στόχο τα charts, αλλά ως προσωπική πρόκληση. Η ίδια έχει παραδεχτεί ότι στο στούντιο πίεσε τον εαυτό της, ιδιαίτερα σε επίπεδο φωνητικών. Υπήρξε τραγούδι στο οποίο ένιωσε ότι έφτασε στα όριά της, σε σημείο που αμφέβαλλε αν θα μπορούσε να μιλήσει κανονικά τις επόμενες ημέρες.
Αυτή η εμπειρία, αντί να λειτουργήσει αποτρεπτικά, της άφησε αίσθημα ικανοποίησης. Η Madison Beer περιγράφει ότι απόλαυσε τη διαδικασία του να δοκιμάζει τις αντοχές της και να ανακαλύπτει τι πραγματικά μπορεί να πετύχει φωνητικά. Το “Locket” ήταν για εκείνη ένα άλμπουμ εξερεύνησης, τόσο καλλιτεχνικής όσο και προσωπικής, με ιδιαίτερη φροντίδα στη λεπτομέρεια και στον ήχο.
Διαβάστε Eπίσης: Madison Beer: «Βαριέμαι να τραγουδάω μερικά από τα παλιά μου κομμάτια»
Σε μια εποχή όπου οι αριθμοί και οι λίστες συχνά καθορίζουν τη δημόσια εικόνα ενός καλλιτέχνη, η στάση της Madison Beer προτείνει μια διαφορετική οπτική. Μια οπτική που δεν απορρίπτει την επιτυχία, αλλά αρνείται να τη μετατρέψει σε αυτοσκοπό. Η ίδια δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει με τους δικούς της όρους, χωρίς να εγκλωβίζεται σε προσδοκίες που δεν της ταιριάζουν, επιλέγοντας μια διαδρομή που δίνει προτεραιότητα στην ουσία και όχι μόνο στο αποτέλεσμα.
