Η Chappell Roan συνεχίζει να ξεχωρίζει όχι μόνο για τη μουσική της, αλλά και για τον τρόπο που τοποθετείται δημόσια σε θέματα κοινωνικής ευθύνης. Σε μια εποχή όπου η επιτυχία συχνά συνοδεύεται από σιωπή ή προσεκτικά λόγια, η ίδια μιλά ανοιχτά για τον ρόλο των καλλιτεχνών, τη σχέση με το χρήμα και το γιατί θεωρεί αυτονόητο να επιστρέφει όσα της δίνονται πίσω στην κοινότητα.
Η Chappell Roan βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο όχι για ένα νέο τραγούδι ή μια εντυπωσιακή εμφάνιση, αλλά για μια ομιλία που συζητήθηκε όσο λίγες. Κατά τη διάρκεια των Resonator Awards, όπου τιμήθηκε για τη στήριξή της στην LGBTQ κοινότητα, επέλεξε να μιλήσει χωρίς στόμφο, χωρίς μεγάλα λόγια και χωρίς διάθεση αυτοπροβολής. Το αποτέλεσμα ήταν μια στιγμή ειλικρίνειας που άγγιξε πολλούς.
Η βράβευσή της με το Harmoniser Award δεν ήρθε τυχαία. Το συγκεκριμένο βραβείο απονέμεται σε καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν τη μουσική και τη δημόσια παρουσία τους ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Για την Chappell Roan, αυτό δεν είναι στρατηγική εικόνας, αλλά φυσική προέκταση του ποια είναι και του τι πιστεύει. Στην ομιλία της, μίλησε για την αμηχανία που νιώθει όταν την αποκαλούν «καλή άνθρωπο», εξηγώντας πως πολλές φορές αυτό συνοδεύεται από ενοχές και εσωτερικές συγκρούσεις.
Αντί να σταθεί στον εαυτό της, προτίμησε να μιλήσει για τους ανθρώπους που την ενέπνευσαν. Για όσους γύρω της δρουν αθόρυβα, ακούνε τις ανάγκες των τρανς ατόμων και προσπαθούν να καλύψουν βασικά πράγματα όπως υγειονομική περίθαλψη και ενοίκιο. Για εκείνη, η έννοια της προσφοράς δεν είναι κάτι αφηρημένο ή ρομαντικό. Είναι πρακτική, καθημερινή και συγκεκριμένη.
Διαβάστε Επίσης: Η Chappell Roan μίλησε για κοινότητα στη σκηνή των Resonator Awards
Η πιο έντονη στιγμή της ομιλίας της ήρθε όταν μίλησε για το χρήμα. Χωρίς να το ωραιοποιήσει, είπε ξεκάθαρα πως όποιος έχει οικονομική άνεση, ειδικά αν προέρχεται από τον χώρο της τέχνης, έχει ευθύνη να δίνει πίσω. Όχι επειδή είναι μόδα ή επειδή το απαιτεί το κοινό, αλλά επειδή αυτός είναι, κατά τη γνώμη της, ο μόνος δρόμος προς την πραγματική αρμονία. Η προσφορά, όπως τόνισε, δεν είναι κάτι που σε κάνει ήρωα, αλλά κάτι που σε κρατά ανθρώπινο.
Η στάση αυτή δεν περιορίζεται στα λόγια. Στις περιοδείες της, η Chappell Roan έχει επιλέξει να δωρίζει μέρος των εσόδων από κάθε εισιτήριο σε οργανισμούς που στηρίζουν γκέι και τρανς νέους που βρίσκονται σε ανάγκη. Μικρά ποσά ανά εισιτήριο, που όμως σε βάθος χρόνου μεταφράζονται σε ουσιαστική βοήθεια. Αυτή η πρακτική δείχνει πώς η επιτυχία μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο και όχι ως αυτοσκοπός.
Το κοινό της αναγνωρίζει αυτή τη συνέπεια. Δεν βλέπει μια καλλιτέχνιδα που μιλά μόνο όταν είναι ασφαλές, αλλά μια παρουσία που δεν φοβάται να πάρει θέση. Από τις δημόσιες τοποθετήσεις της μέχρι τη σκηνική της ταυτότητα, η Chappell Roan χτίζει ένα αφήγημα που βασίζεται στη συμπερίληψη, την ελευθερία έκφρασης και την αλληλεγγύη.
Διαβάστε Επίσης: Η Chappell Roan τιμάται στα Resonator Awards
Η ίδια φαίνεται να αντιλαμβάνεται την επιρροή της με ωριμότητα. Δεν παρουσιάζει τον εαυτό της ως σωτήρα, ούτε ζητά αναγνώριση. Αντίθετα, επαναλαμβάνει ότι έμαθε τι σημαίνει προσφορά παρατηρώντας άλλους. Αυτό το μοτίβο ταπεινότητας είναι που κάνει τον λόγο της πιο πειστικό. Δεν μιλά από θέση ανωτερότητας, αλλά από εμπειρία και παρατήρηση.
Η βραδιά των Resonator Awards είχε έντονο καλλιτεχνικό και κοινωνικό χαρακτήρα, με σημαντικές παρουσίες από τον χώρο της μουσικής. Ωστόσο, η στιγμή της Chappell Roan ξεχώρισε γιατί δεν βασίστηκε σε θεατρικότητα. Ήταν απλή, σχεδόν καθημερινή, και γι’ αυτό τόσο δυνατή. Σε έναν χώρο όπου οι ομιλίες συχνά ξεχνιούνται, τα λόγια της έμειναν.
Η σχέση της με την LGBTQ κοινότητα δεν είναι περιστασιακή. Από την αρχή της πορείας της, η ίδια έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της ορατότητας, της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας. Δεν αντιμετωπίζει αυτά τα ζητήματα ως θεματολογία για τραγούδια, αλλά ως κομμάτι της πραγματικής ζωής ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα της.
Διαβάστε Επίσης: Lucy Dacus και Chappell Roan μάγεψαν το κοινό με μια απρόσμενη διασκευή του “The Book of Love”
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνική ευθύνη συχνά περιορίζεται σε δηλώσεις, η Chappell Roan δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο που συνδέει την επιτυχία με την προσφορά και τη φωνή με την πράξη. Χωρίς να υψώνει το δάχτυλο, αλλά και χωρίς να αποφεύγει τις δύσκολες κουβέντες.
Το μήνυμά της δεν απευθύνεται μόνο σε καλλιτέχνες. Απευθύνεται σε όποιον έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει, έστω και λίγο. Για εκείνη, η αρμονία δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά αποτέλεσμα επιλογών. Και η επιλογή να δίνεις πίσω, όπως δείχνει η στάση της, μπορεί να είναι η πιο απλή και ταυτόχρονα η πιο ουσιαστική πράξη.
