Ο Robbie Williams επιστρέφει στο προσκήνιο όχι με ένα νέο τραγούδι, αλλά με μια από τις πιο ωμές και ανθρώπινες εξομολογήσεις της ζωής του. Μέσα από το νέο ντοκιμαντέρ για τους Take That, ο διάσημος τραγουδιστής μιλά ανοιχτά για την κατάθλιψη, τον εθισμό στο αλκοόλ και τη σκοτεινή πλευρά της απόλυτης επιτυχίας, φωτίζοντας μια περίοδο που σημάδεψε όχι μόνο την καριέρα του αλλά και τον ίδιο ως άνθρωπο.
Η εικόνα των Take That στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ήταν συνώνυμη με την επιτυχία, τις γεμάτες αρένες και την υστερία των fans. Πίσω όμως από τα φώτα, τα χαμόγελα και τα chart-topping singles, η πραγματικότητα για τον Robbie Williams ήταν πολύ διαφορετική. Στο νέο ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα πρόσφατα, ο ίδιος επιστρέφει σε εκείνα τα χρόνια και περιγράφει μια ψυχολογική κατάσταση που ελάχιστοι γνώριζαν τότε.
Για τον Robbie Williams, η φήμη δεν ήρθε με οδηγίες χρήσης. Πολύ νέος, μόλις 19 και 20 ετών, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας επιτυχίας χωρίς να έχει τα εργαλεία για να τη διαχειριστεί. Όπως περιγράφει, υπήρχαν βράδια που επέστρεφε μόνος στο ξενοδοχείο και κατανάλωνε ολόκληρο μπουκάλι βότκα, προσπαθώντας να σβήσει το βάρος που ένιωθε. Δεν επρόκειτο για στιγμές υπερβολής, αλλά για μια καθημερινότητα που είχε αρχίσει να τον καταπίνει.
Η κατάθλιψη και ο αλκοολισμός δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Ήταν το αποτέλεσμα έντονης πίεσης, συνεχούς έκθεσης και μιας ζωής που έτρεχε πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούσε να ακολουθήσει. Ο ίδιος εξηγεί ότι υπήρχαν περίοδοι όπου δεν μπορούσε καν να ξεκινήσει τη μέρα του χωρίς αλκοόλ, ενώ πήγαινε σε πρόβες σε κατάσταση που δεν του επέτρεπε να λειτουργήσει σωστά ούτε σωματικά ούτε πνευματικά.
Διαβάστε Eπίσης: Ο Robbie Williams ξεπερνά τους Beatles – Νέο ρεκόρ στα βρετανικά charts
Την ίδια στιγμή, τα υπόλοιπα μέλη των Take That πάλευαν με τη δική τους πραγματικότητα. Στο ντοκιμαντέρ, ο Gary Barlow παραδέχεται ότι ένιωθε ντροπή που δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα τι περνούσε ο Robbie Williams. Η μηχανή της επιτυχίας είχε μπει σε πλήρη λειτουργία και κανείς δεν κοίταζε πραγματικά δίπλα του. Όλοι προχωρούσαν μπροστά, χωρίς παύση, χωρίς χώρο για αδυναμία.
Ο Howard Donald θυμάται ότι έβλεπε μια έντονη αλλαγή στη συμπεριφορά του Williams πάνω στη σκηνή. Η υπερβολική ενέργεια, το βλέμμα, η γενικότερη εικόνα του έδιναν την αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Από την πλευρά του, ο Jason Orange περιγράφει έναν Robbie Williams που γινόταν όλο και πιο αντιδραστικός, πιο απόμακρος από το συγκρότημα, σαν να είχε χάσει το ενδιαφέρον του για αυτό που μέχρι πρότινος ήταν η ζωή του.
Για τον ίδιο τον Williams, εκείνη η περίοδος ήταν ένα συνεχές εσωτερικό χάος. Όπως εξηγεί, ένιωθε ότι ήταν ήδη χαμένος τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Η επιτυχία δεν λειτουργούσε ως ασπίδα· αντίθετα, ενίσχυε την απομόνωση. Η αδυναμία του να συγκεντρωθεί, να αποδώσει στις πρόβες και να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις άρχισε να γίνεται εμφανής και στους γύρω του.
Διαβάστε Eπίσης: Robbie Williams επιστρέφει με το “Britpop” – Το νέο άλμπουμ που φέρνει πίσω τη λάμψη των ‘90s
Η ρήξη με τους Take That δεν ήρθε ως έκρηξη, αλλά ως αποτέλεσμα συσσωρευμένης πίεσης. Ο Robbie Williams περιγράφει τη στιγμή που κάτι «έσπασε» μέσα του, οδηγώντας στην απόφαση να αποχωρήσει από το συγκρότημα το 1996. Δεν ήταν μια στρατηγική κίνηση καριέρας, αλλά μια πράξη επιβίωσης. Η αποχώρησή του άφησε πίσω της εντάσεις, παρεξηγήσεις και ένα τεράστιο ερωτηματικό για το μέλλον του.
Τα χρόνια που ακολούθησαν δεν ήταν εύκολα. Η solo πορεία του Williams πέρασε κι αυτή από έντονες διακυμάνσεις, με περιόδους τεράστιας επιτυχίας αλλά και προσωπικών πισωγυρισμάτων. Παρ’ όλα αυτά, η απόσταση από το συγκρότημα και η σταδιακή αναγνώριση των προβλημάτων του αποτέλεσαν το πρώτο βήμα προς την αυτογνωσία.
Η επανένωσή του με τους Take That το 2010 έδειξε ότι οι πληγές μπορούσαν να επουλωθούν. Αν και αποχώρησε ξανά ένα χρόνο αργότερα για να επικεντρωθεί στη solo καριέρα του, η σχέση με τα υπόλοιπα μέλη είχε πλέον αλλάξει. Υπήρχε περισσότερη κατανόηση, περισσότερη ωριμότητα και λιγότερη ανάγκη για αποδείξεις.
Διαβάστε Eπίσης: Robbie Williams: Το μεγάλο του στοίχημα για να ξεπεράσει τους Beatles
Το ντοκιμαντέρ δεν λειτουργεί ως εξομολόγηση σοκ, αλλά ως υπενθύμιση ότι η επιτυχία δεν εγγυάται την ευτυχία. Ο Robbie Williams δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει το παρελθόν ούτε να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Αντίθετα, μιλά με ειλικρίνεια για το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να χαθεί όταν δεν υπάρχει υποστήριξη και ουσιαστική επικοινωνία.
Η αφήγησή του αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σήμερα, σε μια εποχή που η ψυχική υγεία συζητιέται πιο ανοιχτά, αλλά η πίεση της δημοσιότητας παραμένει εξίσου σκληρή. Η ιστορία του Williams λειτουργεί ως καθρέφτης για πολλούς καλλιτέχνες που βρίσκονται αντιμέτωποι με αντίστοιχες προκλήσεις, αλλά και ως υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε επιτυχημένο πρόσωπο υπάρχει ένας άνθρωπος με όρια.
Σήμερα, κοιτώντας πίσω, ο Robbie Williams δείχνει να κατανοεί καλύτερα τον εαυτό του και τις επιλογές του. Η απόσταση του χρόνου του επιτρέπει να μιλήσει χωρίς θυμό, αλλά με καθαρή ματιά. Το σκοτάδι εκείνης της περιόδου δεν διαγράφεται, αλλά μετατρέπεται σε εμπειρία και γνώση.
Η ιστορία του δεν είναι απλώς ένα κεφάλαιο στην ποπ ιστορία των ’90s. Είναι μια ανθρώπινη διαδρομή που υπενθυμίζει ότι η επιτυχία χωρίς ισορροπία μπορεί να γίνει παγίδα. Και ίσως γι’ αυτό η εξομολόγηση του Robbie Williams σήμερα ακούγεται πιο δυνατή και πιο απαραίτητη από ποτέ.
