Το Nemo αποφάσισε να επιστρέψει το βραβείο της Eurovision 2024, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία του για τη συμμετοχή του Ισραήλ στον φετινό διαγωνισμό. Με μια δημόσια δήλωση που προκάλεσε αντιδράσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, ο ελβετός καλλιτέχνης ξεκαθάρισε πως η απόφαση της EBU έρχεται σε αντίθεση με τις ίδιες τις αξίες που υποτίθεται ότι πρεσβεύει η Eurovision: ενότητα, αποδοχή και σεβασμό για όλους
Μέσα από ένα βίντεο στο Instagram, το Nemo, που κέρδισε τη Eurovision 2024 με το τραγούδι «Code», εξήγησε ότι δεν αισθάνεται πλέον πως το τρόπαιο του ανήκει. Όπως τόνισε, ενώ εκτιμά βαθιά τη μουσική κοινότητα που έχει δημιουργηθεί γύρω από τον θεσμό και όσα έμαθε μέσα από αυτή την εμπειρία, η πρόσφατη στάση της EBU τον έκανε να επαναξιολογήσει τη σχέση του με το βραβείο.
Διαβάστε Επίσης: Eurovision 2026: Κίνδυνος αποκλεισμού για την Πορτογαλία – 11 καλλιτέχνες αρνούνται να εκπροσωπήσουν τη χώρα
Ο καλλιτέχνης δήλωσε ότι η συνεχιζόμενη συμμετοχή του Ισραήλ συνιστά μια ξεκάθαρη αντίφαση ανάμεσα στα ιδανικά της διοργάνωσης και τις αποφάσεις των διοργανωτών. Όπως σημείωσε, η ίδια η Eurovision έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι προωθεί την ειρήνη και την ένωση των λαών, όμως η ανοχή απέναντι σε κράτη που κατηγορούνται για σοβαρές παραβιάσεις υπονομεύει αυτές τις αξίες.
Στο μήνυμά του, το Nemo ανέφερε ότι το βραβείο που κέρδισε δεν έχει πια την ίδια αξία γι’ αυτόν. «Κέρδισα τη Eurovision, αλλά σήμερα δεν νιώθω ότι αυτό το τρόπαιο μου ανήκει», είπε χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια πρόσθεσε πως το τρόπαιο επιστρέφεται στα κεντρικά γραφεία της EBU στη Γενεύη, με ένα συμβολικό μήνυμα: πως η διοργάνωση πρέπει να αρχίσει να ζει σύμφωνα με όσα πρεσβεύει.
Διαβάστε Επίσης: Eurovision: Αποχωρεί και η Ισλανδία – Οι χώρες που λένε «όχι» στη φετινή διοργάνωση
Ο νικητής του περσινού διαγωνισμού μίλησε με σαφήνεια για την ανάγκη η μουσική να παραμένει συνδεδεμένη με τις αξίες της αλήθειας και της αξιοπρέπειας. Κατά τη γνώμη του, ο διαγωνισμός έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα ως μέσο «καλλωπισμού» της εικόνας χωρών που αντιμετωπίζουν σοβαρές κατηγορίες σε διεθνές επίπεδο. Επισήμανε επίσης πως το επιχείρημα ότι η Eurovision δεν είναι πολιτικός θεσμός δεν ευσταθεί πλέον, καθώς οι ίδιες οι αποφάσεις της EBU αποδεικνύουν το αντίθετο.
Στη δήλωσή του, υπογράμμισε ότι δεν στρέφεται ενάντια σε καλλιτέχνες ή άτομα, αλλά στο θεσμικό πλαίσιο που, όπως υποστήριξε, έχει χάσει τη σύνδεσή του με τις ίδιες του τις αξίες. Για τον Nemo, το να παραμένει κάποιος σιωπηλός απέναντι σε τέτοιες αποφάσεις θα ήταν σαν να τις επικυρώνει.
Διαβάστε Επίσης: “Casanova”: Ο πιο προσωπικός ρόλος του Nemo μέχρι τώρα
Το βίντεο του Nemo στο Instagram έχει ήδη συγκεντρώσει χιλιάδες σχόλια, με πολλούς θαυμαστές και καλλιτέχνες να εκφράζουν τη στήριξή τους. Πολλοί χρήστες χαιρέτισαν το θάρρος του να τοποθετηθεί δημόσια, ενώ άλλοι τόνισαν ότι η στάση του ίσως ανοίξει έναν νέο διάλογο για το μέλλον του διαγωνισμού και το πώς αυτός οφείλει να ευθυγραμμίζεται με τις ανθρωπιστικές αξίες που υποτίθεται πως εκπροσωπεί.
Παρά τις αντιδράσεις, η EBU δεν έχει ακόμη απαντήσει επισήμως στην κίνηση του Nemo, ούτε έχει διευκρινίσει αν θα αποδεχθεί την επιστροφή του τροπαίου. Ωστόσο, η πράξη του έχει ήδη προκαλέσει ευρεία συζήτηση γύρω από τα όρια του «απολιτικού χαρακτήρα» της Eurovision και τον ρόλο της τέχνης σε περιόδους έντονων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.
Το Nemo, που με το «Code» κατάφερε να ξεχωρίσει το 2024 για τον πρωτοποριακό ήχο και την ειλικρίνεια των στίχων του, φαίνεται να επιλέγει ξανά τον δρόμο της αυθεντικότητας και της ηθικής συνέπειας. Η απόφασή του να επιστρέψει το βραβείο δεν είναι απλώς μια πράξη διαμαρτυρίας, αλλά μια δήλωση υπέρ της αλήθειας και της καλλιτεχνικής ευθύνης.
Πολλοί βλέπουν στην πράξη του έναν συμβολισμό που ξεπερνά τη Eurovision και αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα: το πώς οι καλλιτέχνες μπορούν – και ίσως πρέπει – να υψώνουν τη φωνή τους απέναντι σε αποφάσεις που έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες της ειρήνης και της δικαιοσύνης.
Η Eurovision, όπως δείχνει αυτή η υπόθεση, δεν είναι πια απλώς ένας μουσικός θεσμός. Είναι ένα πεδίο που φέρνει στο προσκήνιο ερωτήματα για την πολιτική ουδετερότητα, τη συλλογική ευθύνη και τη δύναμη της τέχνης να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η ιστορία του Nemo ίσως αποτελέσει ένα σημείο καμπής για τον διαγωνισμό — και μια υπενθύμιση ότι, πέρα από τα φώτα της σκηνής, η μουσική παραμένει πάντα μια πράξη ουσίας και συνείδησης.
