Η Florence Welch επιστρέφει με το πιο τολμηρό άλμπουμ της καριέρας της. Το «Everybody Scream» των Florence and the Machine είναι μια σκοτεινή, μαγευτική εξομολόγηση για τη ζωή, τον πόνο και τη λύτρωση μέσα από τη μουσική
Η Florence Welch ανέβηκε ξανά στη σκηνή σαν κάτι παραπάνω από τραγουδίστρια. Ήταν μια μορφή μέσα στην καταιγίδα, μαγνητική και σχεδόν υπερφυσική, με τα μάτια της να λάμπουν σαν να κουβαλούν κάτι ιερό. Κανείς από το κοινό της δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγες ώρες πριν, η ίδια είχε βρεθεί να παλεύει με τον πόνο και το αίμα, ύστερα από μια επικίνδυνη επιπλοκή στην εγκυμοσύνη της. Το νέο άλμπουμ των Florence and the Machine, με τίτλο Everybody Scream, γεννήθηκε μέσα από εκείνη την εμπειρία — και γι’ αυτό ακούγεται τόσο ωμό, τόσο μαγικό, τόσο αληθινό.
Από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το “Everybody Scream”, η Florence αφήνει να ξεσπάσει όλη της η ψυχή. Το Hammond όργανο, οι ηλεκτρονικές λάμψεις, οι ήχοι σαν ψίθυροι από μακρινή τελετουργία, όλα δημιουργούν ένα σκηνικό που σε τραβάει μέσα του. Οι στίχοι της ακουμπούν την έννοια της φήμης, του ρόλου του καλλιτέχνη και του αέναου κύκλου ανάμεσα στην αυτοκαταστροφή και την αναγέννηση. Εκεί, πάνω στη σκηνή, δείχνει να βρίσκει την αληθινή ελευθερία της, αλλά και τον κίνδυνο που τη συνοδεύει.
Διαβάστε Επίσης: Florence + The Machine: Αποκαλύπτουν το «Sympathy Magic» – Η πιο δυνατή στιγμή πριν το «Everybody Scream»
Η Florence and the Machine έχει χτίσει τη φήμη της πάνω σε μια μουσική που ισορροπεί ανάμεσα στο επικό και το προσωπικό. Από το Lungs του 2009 μέχρι το Dance Fever του 2022, η μουσική της συνδυάζει τη μαγεία με τη μελαγχολία, τη φωνή μιας γυναίκας που παλεύει να καταλάβει ποια είναι μέσα σε έναν κόσμο που τη λατρεύει αλλά και την κατασπαράζει. Το Everybody Scream έρχεται πιο εστιασμένο, πιο βαθύ και ίσως πιο επικίνδυνο από ποτέ. Είναι σαν να ξαναγεννήθηκε μέσα από την ίδια της την απώλεια, κρατώντας στα χέρια της τη ζωή που δεν ήρθε, αλλά και τη δύναμη που προέκυψε από αυτήν.
Το “Sympathy Magic” είναι το πιο άγριο ξέσπασμα του δίσκου. Εκεί, η Florence φαίνεται να εγκαταλείπει κάθε ιδέα «καλής» γυναίκας, ξεσπώντας σε έναν ρυθμό που θυμίζει θυελλώδη άνεμο. «Δεν προσπαθώ πια να είμαι καλή», τραγουδά, σαν να αφήνει πίσω της ό,τι την κρατούσε δέσμια. Το ίδιο σκοτεινή αλλά και μαγευτική είναι στο “You Can Have It All”, όπου η κραυγή της φυτεύεται σαν σπόρος και ανθίζει σε ένα δέντρο από φως και αίμα. Στο “Perfume and Milk” μοιάζει με σύγχρονη μάγισσα, μια Circe που παρατηρεί τον κόσμο να γυρίζει ενώ εκείνη βυθίζεται στην απομόνωσή της.
Διαβάστε Επίσης: Florence + The Machine: Αποκάλυψαν το tracklist του νέου άλμπουμ “Everybody Scream”
Η παραγωγή έχει μια ωριμότητα που δίνει βάθος χωρίς να χάνει τη μαγεία. Ο Mark Bowen από τους IDLES φέρνει έναν πιο indie-rock ήχο στο “Music by Men”, ένα κομμάτι που αγγίζει τις αντιθέσεις ανάμεσα στα φύλα στη μουσική βιομηχανία. Η Florence, με φωνή σχεδόν ειρωνική, τραγουδά πως δοκίμασε «να ακούσει μουσική από άντρες» σαν πείραμα, για να ανακαλύψει τελικά τη δική της θέση μέσα σε έναν κόσμο που εξακολουθεί να κρίνει τις γυναίκες πιο αυστηρά. Είναι μια έμμεση αλλά έντονη δήλωση για τη διαφορετική αντιμετώπιση που βιώνουν οι γυναίκες δημιουργοί.
Όσο προχωρά το άλμπουμ, γίνεται φανερό πως η Welch δεν προσπαθεί απλώς να φτιάξει μουσική — εξορκίζει τα φαντάσματά της. Στο “One of the Greats” στέκεται απέναντι σε όλη την εικόνα του «μεγάλου καλλιτέχνη» και τη διακωμωδεί. Με φωνή που θυμίζει Patti Smith, παραδέχεται πως το παιδικό της όνειρο να γίνει σπουδαία την έχει φθείρει, ενώ ταυτόχρονα τη διατηρεί ζωντανή. Η ειρωνεία της στίχου «είναι ωραίο να είσαι άντρας και να κάνεις βαρετή μουσική απλώς γιατί μπορείς» αποτυπώνει το πικρό χαμόγελο μιας γυναίκας που έμαθε να παλεύει μέσα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο — και να νικά με στιλ.
Διαβάστε Επίσης: Η Florence Welch μιλά για την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της – «Έφτασα κοντά στον θάνατο»
Το Everybody Scream κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα με το comeback της Lily Allen, West End Girl. Αν και οι δύο δίσκοι δεν μοιάζουν καθόλου, υπάρχει μια κοινή ενέργεια — η ανάγκη για κάθαρση, για απελευθέρωση. Η Florence μοιάζει να ξορκίζει τα δικά της σκοτάδια, μετατρέποντάς τα σε κάτι όμορφο, σχεδόν θεϊκό. Κάθε τραγούδι είναι μια μορφή προσευχής, μια επανάληψη της φράσης «Peace is coming», που στο τελευταίο κομμάτι “And Love” ηχεί σαν υπόσχεση, όχι απλώς για ειρήνη, αλλά για συμφιλίωση με τον ίδιο της τον εαυτό.
Η Florence Welch παραμένει η πιο συναρπαστική παρουσία της γενιάς της. Η φωνή της έχει αυτή τη σπάνια ικανότητα να σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι μαζί της, μέσα στην ίδια θύελλα. Δεν είναι απλώς μουσική· είναι τελετουργία, είναι εξομολόγηση, είναι ποίηση. Και το Everybody Scream αποδεικνύει ότι κάθε φορά που η ζωή τη ρίχνει στο κενό, εκείνη βρίσκει έναν τρόπο να μετατρέψει τον πόνο σε κάτι υπερβατικό.
Μέσα από αυτή τη νέα δουλειά, οι Florence and the Machine επαναπροσδιορίζουν τι σημαίνει αλήθεια και αυθεντικότητα στη σύγχρονη μουσική σκηνή. Το άλμπουμ δεν είναι απλώς μια συλλογή τραγουδιών — είναι ένας καθρέφτης της ψυχής μιας γυναίκας που έζησε στο χείλος του γκρεμού και γύρισε πίσω με ένα χαμόγελο, ένα ξόρκι και μια κραυγή.
