Από τον Jimi Hendrix μέχρι τον Carlos Santana και τη Melanie Safka, το Woodstock του 1969 έκρυβε δεκάδες άγνωστες ιστορίες. Εδώ είναι οι 10 πιο απίστευτες στιγμές που έζησαν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες στη σκηνή και στα παρασκήνια του φεστιβάλ που άλλαξε τη μουσική για πάντα
Το Woodstock του 1969 δεν ήταν απλώς ένα φεστιβάλ. Ήταν ένα σύμβολο ελευθερίας, μουσικής και επανάστασης. Μια τριήμερη γιορτή που έγραψε ιστορία, όρισε μια ολόκληρη γενιά και άλλαξε για πάντα τη σχέση του κόσμου με τη μουσική. Τρεις ημέρες “ειρήνης και μουσικής” — και δέκα ιστορίες που, όσο απίστευτες κι αν ακούγονται, είναι αληθινές.
Από τον Jimi Hendrix και τον Carlos Santana, μέχρι τη Melanie Safka και τους Grateful Dead, οι μουσικοί του Woodstock έζησαν στιγμές που κανείς δεν είδε ποτέ. Άλλοι απογειώθηκαν, άλλοι κατέρρευσαν, κι όλοι βρέθηκαν για λίγο στο επίκεντρο ενός κόσμου που άλλαζε ραγδαία.
Ο Richie Havens ήταν ο πρώτος που ανέβηκε στη σκηνή. Δεν ήταν προγραμματισμένο. Οι δρόμοι γύρω από τη φάρμα του Bethel είχαν μπλοκάρει από μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Έτσι, ο Havens βγήκε μπροστά με μια κιθάρα κι ένα χαμόγελο. Το set του, που υποτίθεται θα κρατούσε είκοσι λεπτά, έγινε σχεδόν μία ώρα. Και όταν δεν είχε πια άλλα τραγούδια, άρχισε να αυτοσχεδιάζει — έτσι γεννήθηκε το “Freedom”. Μια λέξη, ένα σύνθημα, ένα τραγούδι που συνόψισε όλο το πνεύμα του Woodstock.
Διαβάστε Επίσης: Ringo Starr: Ο μόνος πρώην Beatle που έκανε ό,τι κανείς άλλος δεν κατάφερε
Λίγο μετά, οι Sweetwater — ένα νεανικό folk συγκρότημα — έγιναν άθελά τους το πρώτο group που έπαιξε στο φεστιβάλ. Η τραγουδίστριά τους, η 19χρονη Nancy Nevins, είχε μόλις ξεκινήσει την καριέρα της. Η μπάντα είχε ζητήσει να εμφανιστεί πρώτη γιατί το επόμενο πρωί ο πληκτράς τους έπρεπε να παρουσιαστεί στην αεροπορία για να αποφύγει το Βιετνάμ. Έτσι, το συγκρότημα έγινε το “άνοιγμα” του Woodstock. Λίγους μήνες αργότερα, ένα τροχαίο ατύχημα θα έθετε τέλος στη φωνή της Nevins — αλλά η στιγμή της στο Woodstock έμεινε για πάντα.
Η Melanie Safka, τότε μόλις 22 ετών, ανέβηκε στη σκηνή με τη βροχή να πέφτει δυνατά. Το κοινό, βρεγμένο και κουρασμένο, άναβε κεριά και φωτάκια μέσα στη νύχτα, δημιουργώντας μια από τις πιο μαγικές εικόνες του φεστιβάλ. Η ίδια είπε αργότερα: «Έγινα το κορίτσι με τα φώτα. Από τότε, όπου κι αν τραγουδούσα, άναβαν φλόγες». Από εκείνη τη στιγμή, η καριέρα της εκτοξεύτηκε.
Ο Carlos Santana, από την άλλη, έζησε το Woodstock… μέσα σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι. Ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι είχε πάρει mescaline από τον Jerry Garcia των Grateful Dead, πιστεύοντας ότι η σειρά του ήταν ώρες αργότερα. Δύο ώρες μετά, τον φώναξαν στη σκηνή. «Η κιθάρα μου έλιωνε στα χέρια μου, σαν φίδι», έχει πει γελώντας. «Προσευχήθηκα στον Θεό να με κρατήσει κουρδισμένο και να μη… λιποθυμήσω μπροστά σε όλους». Παρ’ όλα αυτά, το σετ του Santana θεωρείται ένα από τα πιο εκρηκτικά στην ιστορία του φεστιβάλ.
Διαβάστε Επίσης: Beatles vs Rolling Stones: Το “And Your Bird Can Sing” του John Lennon και η μουσική κόντρα που άλλαξε τη rock
Οι Grateful Dead είχαν λιγότερη τύχη. Η ηλεκτρική βροχή, τα βραχυκυκλώματα και τα προβληματικά μικρόφωνα τους έφεραν στα όριά τους. Ο ντράμερ Bill Kreutzmann αργότερα δήλωσε: «Ήταν τόσο κακό που δεν το βάλαμε καν στο ντοκιμαντέρ. Θα έπρεπε να λεγόμαστε Electrocuted Dead».
Ακόμα χειρότερη ήταν η τύχη των Creedence Clearwater Revival. Ανέβηκαν στη σκηνή στις 2:30 το πρωί, μετά από πολύωρη καθυστέρηση. Ο John Fogerty θυμήθηκε: «Όλοι κοιμόντουσαν. Ένας τύπος, ένα τέταρτο του μιλίου πιο πέρα, μου άναψε έναν αναπτήρα και φώναξε: “Μη σταματάς John! Είμαστε μαζί σου!” Εκείνη τη στιγμή έπαιζα μόνο γι’ αυτόν».
Οι Sly & the Family Stone έφεραν τον ρυθμό και την ψυχή στο Woodstock. Το “I Want to Take You Higher” ξύπνησε τον κόσμο μέσα στη νύχτα. Ήταν το set που ένωσε τη funk με το rock και έκανε τον Sly Stone έναν από τους ήρωες της δεκαετίας. Η Cynthia Robinson είχε πει χρόνια αργότερα: «Δεν μας ένοιαζε ποιοι θα παίξουν τελευταίοι. Ήμασταν εκεί για τη μουσική, όχι για το εγώ μας».
Οι The Who όμως, είχαν άλλη ιστορία. Ήθελαν τα λεφτά τους πριν ανέβουν στη σκηνή, ο Roger Daltrey ήπιε κατά λάθος τσάι με LSD, και στις 5 το πρωί, μέσα στην ομίχλη και τη λάσπη, έπαιζαν το “Tommy” ολόκληρο. Κάποια στιγμή, ο ακτιβιστής Abbie Hoffman ανέβηκε στη σκηνή και άρχισε να φωνάζει στο μικρόφωνο. Ο Pete Townshend τον χτύπησε με την κιθάρα του. Όπως είπε αργότερα ο Daltrey: «Ήταν το Woodstock. Ειρήνη, μουσική και… χάος».
Διαβάστε Επίσης: Queen: Το πιο πολυπαιγμένο rock συγκρότημα του 21ου αιώνα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Το συγκρότημα Sha Na Na έζησε το όνειρό του. Με 50s rock ‘n’ roll ήχο, ήταν η πιο ανατρεπτική επιλογή του line-up. Το Woodstock ήταν μόλις η όγδοη τους εμφάνιση. Ένα χρόνο αργότερα είχαν δική τους τηλεοπτική εκπομπή και καριέρα που κράτησε δεκαετίες.
Και τέλος, ο Jimi Hendrix. Ο άνθρωπος που έκλεισε το φεστιβάλ. Ξημέρωμα Δευτέρας, μπροστά σε ένα εξαντλημένο κοινό. Ο Hendrix ανέβηκε με τα μάτια κόκκινα από την αϋπνία. Έπαιξε για δύο ώρες — “Voodoo Child”, “Fire”, και φυσικά το “The Star-Spangled Banner”, τη στιγμή που το rock έγινε πολιτική πράξη. «Ήμουν τόσο κουρασμένος που νόμιζα πως θα καταρρεύσω», είπε αργότερα. «Αλλά όταν άρχισα να παίζω, όλα βγήκαν από μέσα μου».
Το Woodstock δεν ήταν τέλειο. Ήταν βρεγμένο, χαοτικό, γεμάτο καθυστερήσεις και λάσπη. Αλλά μέσα σε αυτή την ατέλεια, γεννήθηκε κάτι ανεπανάληπτο. Ήταν η στιγμή που η μουσική έγινε σύμβολο ειρήνης, ελευθερίας και ελπίδας.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, οι ιστορίες του Woodstock 1969 δεν σταματούν να εμπνέουν. Όχι μόνο γιατί ανήκουν στο παρελθόν — αλλά γιατί θυμίζουν ότι, έστω για λίγο, ο κόσμος έμοιαζε ελεύθερος.
