Ο θρύλος της μουσικής θυμάται τις δύσκολες στιγμές πίσω από τον μύθο του φεστιβάλ
Όταν μιλάμε για το Woodstock του 1969, αμέσως στο μυαλό έρχονται εικόνες από απέραντα λιβάδια γεμάτα νέους που χορεύουν ξυπόλητοι στη λάσπη, ρυθμούς που δονούν τον αέρα και μια μυθοποιημένη αίσθηση ελευθερίας που χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά. Ο θρύλος του φεστιβάλ παραμένει ζωντανός περισσότερο από μισό αιώνα μετά, συχνά παρουσιασμένος ως η απόλυτη μουσική εμπειρία. Όμως, όπως σε κάθε μεγάλο γεγονός, η αλήθεια που έζησαν οι ίδιοι οι παριστάμενοι διαφέρει συχνά από το αφήγημα που διαδίδεται με τα χρόνια. Ο Billy Joel, ένας από τους εμβληματικότερους μουσικούς του πλανήτη, υπήρξε μάρτυρας αυτής της ιστορικής στιγμής, αλλά η δική του εκδοχή ξεγυμνώνει το Woodstock από τη νοσταλγική εξιδανίκευση.
Στη σκέψη των περισσότερων, το Woodstock είναι συνώνυμο της μουσικής επανάστασης, της αντίστασης στη συντηρητική κοινωνία και της δύναμης της νεανικής δημιουργικότητας. Για τον Billy Joel όμως, που βρέθηκε ανάμεσα στους 400.000 συμμετέχοντες με στόχο να ζήσει από κοντά τους αγαπημένους του καλλιτέχνες, η εμπειρία ήταν πολύ διαφορετική από το όνειρο που είχαν καλλιεργήσει τα media. Χώματα παντού, βροχή ασταμάτητη, βασικές ανάγκες απρόσιτες και, το σημαντικότερο, μια αίσθηση αποσύνδεσης, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του κοινού βίωνε την εκδήλωση υπό την επήρεια ουσιών.
Διαβάστε επίσης: Billy Joel: Η τελευταία ενημέρωση για την υγεία του και η ελπίδα για επιστροφή στη σκηνή
Ο ίδιος ο Billy Joel θυμάται πως δεν κατάφερε καν να δει τους The Who ή τον Jimi Hendrix, παρότι είχε ταξιδέψει ως το Bethel της Νέας Υόρκης για να τους απολαύσει. Ήταν εκεί μόνο την πρώτη ημέρα, όταν κυριαρχούσαν folk ονόματα όπως ο Arlo Guthrie και η Joan Baez, και η ατμόσφαιρα είχε ήδη αρχίσει να γίνεται δύσκολη, με την κακοκαιρία να επιδεινώνει κάθε πλευρά της εμπειρίας. “Βρεγμένα ρούχα, λάσπη παντού και μια αίσθηση ότι όλα είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο,” θα πει αργότερα σε συνεντεύξεις του, θέλοντας να ξεκαθαρίσει ότι το Woodstock δεν ήταν για όλους η γιορτή που παρουσιάζεται σήμερα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκομένων είχε παρασυρθεί από το “ρεύμα” της εποχής: η ελευθερία και η αποδοχή ήταν βασικά μηνύματα, αλλά ταυτόχρονα η παρουσία ψυχοτρόπων ουσιών και η έλλειψη οργάνωσης είχαν αφήσει πολλούς να αισθάνονται άβολα και ανασφαλείς. Για τον Billy Joel, που τότε ήταν ακόμη σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό, το σοκ ήταν μεγάλο. Η εμπειρία του, όπως παραδέχεται, ήταν περισσότερο μια δοκιμασία αντοχών παρά μια αξέχαστη μουσική ανάμνηση.
Περιγράφοντας τα γεγονότα, ο Billy Joel τονίζει πως το φεστιβάλ ήταν γεμάτο από χιλιάδες ανθρώπους που έψαχναν έναν τρόπο να ξεφύγουν από την καθημερινότητα, με κάθε κόστος. Η έλλειψη τουαλετών, η αδιάκοπη βροχή, η υγρασία, και η ακαταστασία σε κάθε γωνιά του χώρου έκαναν την παραμονή δύσκολη ακόμα και για τους πιο αφοσιωμένους fans. Ταυτόχρονα, η χρήση ουσιών – όπως αναφέρει – ήταν τόσο διαδεδομένη που τελικά αλλοίωσε τον τρόπο με τον οποίο βιώθηκε το γεγονός. “Ήταν σαν μια πόλη χωρίς όρια, όπου όλα επιτρέπονταν, αλλά τίποτα δεν λειτουργούσε στην πραγματικότητα,” εξηγεί με ειλικρίνεια, ρίχνοντας φως στη σκοτεινή πλευρά του θρυλικού φεστιβάλ.
Κι όμως, ο Billy Joel δεν χάνει την ευκαιρία να μιλήσει με θαυμασμό για την αίσθηση της ενότητας που για λίγο ένιωσε να τον πλημμυρίζει. Παρά τις κακουχίες, υπήρχε μια μαγική στιγμή όπου η δύναμη της μουσικής έφερνε κοντά ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους, που ένιωθαν κομμάτι ενός ευρύτερου συνόλου. Αυτό το “κοινοτικό πνεύμα”, όπως το αποκαλεί, παραμένει για εκείνον το πιο θετικό στοιχείο του Woodstock, και μια από τις βασικές αξίες που ακολουθεί ακόμη και σήμερα στις ζωντανές του εμφανίσεις. Η μουσική έχει την ικανότητα να ενώνει, να γεφυρώνει αποστάσεις και να δημιουργεί κοινές αναμνήσεις, κι αυτό είναι το μεγάλο “δώρο” που του χάρισε το φεστιβάλ.
Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων, η καριέρα του Billy Joel θα εκτοξευόταν. Μετά το Woodstock, ακολούθησε η περίοδος με το συγκρότημα The Hassles και η κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού του άλμπουμ, Cold Spring Harbor, το 1971. Ωστόσο, η πραγματική αναγνώριση ήρθε με το διαχρονικό “Piano Man” το 1973, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο σημαντικούς τραγουδοποιούς της εποχής του. Σήμερα, έχοντας πίσω του δεκάδες επιτυχίες και εκατομμύρια πωλήσεις, ο Billy Joel παραμένει ενεργός, μιλώντας ανοιχτά για όσα έζησε και για το πώς αυτά διαμόρφωσαν τον ίδιο αλλά και τη γενιά του.
Το φεστιβάλ του Woodstock αποτέλεσε ορόσημο για μια ολόκληρη γενιά, αλλά και για την εξέλιξη της ποπ κουλτούρας. Όσο περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι μιλούν για τις αληθινές, ακατέργαστες στιγμές που σημάδεψαν τις ζωές των παρευρισκομένων – από την αίσθηση ελευθερίας και ανεμελιάς, μέχρι τις πρακτικές δυσκολίες και τους κινδύνους που έκρυβε το πλήθος και η έλλειψη οργάνωσης. Ο Billy Joel, με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και τη διαύγεια που τον διακρίνει, δίνει έμφαση στο ότι πολλές φορές η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική από αυτό που μας αρέσει να θυμόμαστε.
Δεν είναι λίγοι οι γνωστοί καλλιτέχνες που έχουν εκμυστηρευτεί παρόμοιες εμπειρίες. Ο Steven Tyler των Aerosmith, για παράδειγμα, έχει αναφέρει πως το φεστιβάλ ήταν “τέλειο μέρος για να χάσεις το μυαλό σου”, με το πλήθος να τριγυρνά ελεύθερα, να γελά, να φωνάζει, να δοκιμάζει τα όρια της ελευθερίας και της αντοχής. Η εικόνα αυτή, όσο κι αν διαφέρει από τη σημερινή μαζική κουλτούρα φεστιβάλ, μαρτυρά πόσο έντονη και μοναδική ήταν η περίοδος εκείνη για όσους τη βίωσαν από κοντά.
Όσο για τον Billy Joel, τα χρόνια που πέρασαν του χάρισαν την εμπειρία να βλέπει την αληθινή ουσία πίσω από κάθε μεγάλη στιγμή. Όπως λέει, η αξία της “κοινότητας” και της αλληλεπίδρασης με το κοινό δεν άλλαξε ποτέ – από το Woodstock μέχρι τις sold-out παραστάσεις του σήμερα. Η συγκίνηση που νιώθει όταν χιλιάδες φωνές ενώνονται και τραγουδούν μαζί του είναι το “ανθρώπινο κομμάτι” της μουσικής, η δύναμη που τον κρατά ακόμα στη σκηνή, παρά τις προκλήσεις και τα όποια προβλήματα υγείας που τον ανάγκασαν να ακυρώσει συναυλίες τα τελευταία χρόνια.
Διαβάστε επίσης: Billy Joel: Το “White Album” των Beatles είναι “συλλογή από μισοτελειωμένα τραγούδια”
Το HBO documentary “Billy Joel: And So It Goes” φωτίζει ακριβώς αυτή τη διπλή διάσταση του Joel: τον ειλικρινή αφηγητή που δεν φοβάται να καταρρίψει μύθους, αλλά και τον ρομαντικό που συνεχίζει να πιστεύει στην ενότητα της μουσικής. Το φιλμ ακολουθεί το ταξίδι του από τα πρώτα του βήματα ως μέλος συγκροτήματος μέχρι την καθιέρωση του ως παγκόσμιο icon, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα το πόσο μεγάλη σημασία έχει για εκείνον η αλληλεπίδραση με το κοινό.
Η προσωπική του ιστορία αποδεικνύει πως η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τόσο τέλεια όσο θέλουμε να τη φανταζόμαστε – όμως, είναι ακριβώς αυτή η αλήθεια που δίνει βάθος και αξία στη διαδρομή κάθε καλλιτέχνη. Για τον Billy Joel, το Woodstock υπήρξε ένα μάθημα ταπεινότητας και αντοχής, μια υπενθύμιση ότι η μαγεία της μουσικής γεννιέται συχνά μέσα από τις δυσκολίες και τις μικρές καθημερινές νίκες που μοιραζόμαστε με τους άλλους.
Από τα λασπωμένα χωράφια της Νέας Υόρκης το 1969, μέχρι τα φώτα του Madison Square Garden και τα ντοκιμαντέρ του HBO, ο Billy Joel έμαθε να ξεχωρίζει το ουσιαστικό από το φαινομενικό, να εκτιμά το “εδώ και τώρα” και να μετατρέπει κάθε εμπειρία – θετική ή αρνητική – σε δημιουργική ενέργεια. Κι αν κάτι τον χαρακτηρίζει σήμερα, αυτό είναι η ανθρωπιά του, η διαύγεια της σκέψης του και το ανεξάντλητο πάθος του για μουσική που ενώνει.
Στο τέλος, το Woodstock μπορεί να μην ήταν η μαγική εμπειρία που περίμενε ο Billy Joel, αλλά του χάρισε κάτι πιο σημαντικό: το μάθημα πως η πραγματική ζωή είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσα από το μύθο, και πως η μεγαλύτερη ελευθερία είναι να παραδέχεσαι την αλήθεια σου – είτε αυτή ταιριάζει στα όνειρα των άλλων, είτε όχι.
