Μια “χαμένη” φωνητική στιγμή του Βασιλιά, μακριά από τα γνωστά hits και τις μιμήσεις
Ο Elvis Presley δεν ήταν απλώς ένας σταρ. Ήταν ένα φαινόμενο που όμοιό του δύσκολα θα ξαναδούμε. Ένα όνομα που εξακολουθεί να είναι παγκοσμίως αναγνωρίσιμο δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Κι όμως, πόσοι μπορούν να τραγουδήσουν πέρα από ένα-δύο κλασικά του κομμάτια;
Αυτή η παράδοξη απόσταση ανάμεσα στη φήμη και στο πραγματικό έργο δεν είναι μοναδική. Το βλέπουμε σε φιγούρες όπως η Marilyn Monroe: εικονίδιο, πρόσωπο-σύμβολο, αλλά πόσοι έχουν δει ταινία της; Έτσι και ο Elvis – όσο κι αν τον ξέρουν όλοι ως τον “Βασιλιά”, η μουσική του συχνά χάνεται πίσω από τη σκιά της εικόνας του.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του, όπως τα Jailhouse Rock, Blue Suede Shoes ή Can’t Help Falling in Love, παραμένουν γνωστές. Αλλά για έναν καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε 24 άλμπουμ, η μαζική αναγνωρισιμότητα δεν συμβαδίζει πάντα με ουσιαστική γνώση ή εκτίμηση του έργου του.
Ανάμεσα στις ξεχασμένες πτυχές της δισκογραφίας του βρίσκεται και η ερμηνεία για την οποία ο ίδιος ο Elvis ένιωθε περισσότερο περήφανος: το There’s Always Me.
Ο δημιουργός του κομματιού, Don Robertson, θυμάται τη στιγμή της ηχογράφησης. «Πριν φτάσουμε στο τέλος του τραγουδιού, γύρισε και μου είπε: “Άκου πώς το τελειώνω”. Ήταν φανερά περήφανος για την ημι-οπερατική του απόδοση στην τελευταία φράση του τίτλου», αφηγήθηκε, προσθέτοντας πως είχε κάθε λόγο να είναι.
Το κομμάτι κυκλοφόρησε το 1967 και αποτελεί ένα βαθιά συναισθηματικό πιάνο μπαλάντα, στην οποία η φωνή του Elvis ακούγεται ώριμη, βελούδινη και γεμάτη δύναμη. Κι όμως, επειδή δεν έγινε μεγάλη επιτυχία και δεν ταιριάζει στο στερεότυπο του «Elvis impersonator», έμεινε στις σκιές, ξεχασμένο για τους περισσότερους.
Ίσως η απουσία προσωπικής στιχουργικής συμβολής να κάνει τον κόσμο να αμφισβητεί την αυθεντικότητα στο έργο του. Ίσως το γεγονός ότι τόσα τραγούδια του ήταν διασκευές, να θολώνει την αίσθηση του «προσωπικού». Όμως η φωνή του ήταν ανεπανάληπτη. Και αυτή η συγκεκριμένη ερμηνεία αποτελεί μια σπάνια στιγμή όπου φαίνεται καθαρά η καλλιτεχνική του φιλοδοξία.
Ο Elvis ήθελε να μείνει στην ιστορία όχι μόνο ως είδωλο αλλά και ως ερμηνευτής. Και There’s Always Me είναι ακριβώς το είδος της μουσικής απόδειξης που μας δείχνει πόσο πολύτιμη –και αδίκως παραμελημένη– είναι η καλλιτεχνική του παρακαταθήκη.
