Μπορεί η γεύση μιας φρέσκιας ντομάτας στη νότια Ιταλία να σε κάνει να απορρίψεις για πάντα τις supermarket εκδοχές, αλλά το ίδιο φαινόμενο ισχύει και στην τέχνη. Όταν κάτι είναι τόσο αψεγάδιαστα καλό, μπορεί να σου κόψει τα φτερά. Κάπως έτσι ένιωσε και ο Cat Stevens (σήμερα γνωστός ως Yusuf Islam) όταν άκουσε για πρώτη φορά το Talking Book του Stevie Wonder – ένα άκουσμα που σχεδόν τον έπεισε να εγκαταλείψει τη μουσική για πάντα.
Παρά τις 100 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων που τον καθιστούν έναν από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες όλων των εποχών, υπήρξαν στιγμές που ο Stevens ένιωθε πως δεν είχε θέση στη μουσική βιομηχανία. Στα πρώτα του βήματα, συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Jimi Hendrix και ο Engelbert Humperdinck, αλλά δεν έβγαζε αρκετά χρήματα για να πληρώνει το νοίκι στο Marylebone του Λονδίνου. Σε μια ατυχέστατη στιγμή, πούλησε το τραγούδι The First Cut Is The Deepest για μόλις £30—περίπου £545 με σημερινά δεδομένα.
Τα οικονομικά του δεν ήταν το μόνο πρόβλημα: το 1969 κόλλησε φυματίωση, έμεινε τρεις μήνες στο νοσοκομείο και πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο αναρρώνοντας. Όταν όμως επέστρεψε το 1970, έκανε comeback με δύο από τα πιο αγαπημένα του άλμπουμ: Mona Bone Jakon και Tea for the Tillerman. Ακολούθησαν τα Teaser and the Firecat (1971) και Catch the Bull at Four (1972). Κι όμως, όταν τα φώτα άρχισαν να χαμηλώνουν, άρχισε να αναρωτιέται αν είχε τελειώσει.
Μέσα σε εκείνη τη δημιουργική «ξηρασία», έπεσε πάνω στο Talking Book του Stevie Wonder.
«Με απογείωσε. Ήμουν σε στεγνό δημιουργικό τοπίο, και μόλις άκουσα αυτόν τον δίσκο σκέφτηκα ότι δεν μπορώ να το ξεπεράσω αυτό. Ήταν τόσο μπροστά, τόσο ψυχικό. Ερωτεύτηκα. Ήταν black soul από εκείνη την εποχή, αλλά ακούγεται ακόμα και σήμερα φρέσκο», θυμάται ο Stevens.
Και όντως: το Talking Book δεν ήταν απλώς ένα άλμπουμ—ήταν ένα σημείο αναφοράς. Ο Stevie Wonder ήταν μόλις 22 ετών όταν το κυκλοφόρησε, αλλά ήδη είχε 15 άλμπουμ στο ενεργητικό του και, πλέον ελεύθερος από τα δεσμά της παλιάς του δισκογραφικής, άρχισε να δημιουργεί με πάθος και πολιτική, κοινωνική, συναισθηματική ειλικρίνεια. Ο Yusuf δεν ήθελε να τον «αντιγράψει», αλλά τον έκανε να αναρωτηθεί: αξίζει να προσπαθώ όταν κάποιος έχει φτάσει τόσο ψηλά;
Τελικά δεν τα παράτησε. Αντί γι’ αυτό, τόλμησε. Άφησε πίσω του τις soul επιρροές και δοκίμασε κάτι πιο πειραματικό – με synthesizers, ηλεκτρονικά στοιχεία, και έναν proto-hip hop ήχο, που έλεγε ξεκάθαρα: «Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, μην προσπαθείς καν να τους μοιάσεις».
«Ο Stevie Wonder είναι για μένα ό,τι καλύτερο μετά τους Beatles», έχει γράψει ο ίδιος. «Είναι πνευματικός, αληθινός, και ενσάρκωση της soul.»
