Ο Lou Reed δεν ήταν ποτέ εύκολος στο να εντυπωσιαστεί. Πίσω από τα χαρακτηριστικά του μαύρα γυαλιά, παρατηρούσε αδιάκοπα τη νέα γενιά καλλιτεχνών που αναδυόταν στη Νέα Υόρκη — πάντα με μια δόση καχυποψίας. Με την κληρονομιά του ως συνθέτης των Velvet Underground να του εξασφαλίζει ένα σχεδόν μυθικό status στον κόσμο της εναλλακτικής μουσικής, ο Reed επέλεγε με μεγάλη προσοχή ποιους νέους καλλιτέχνες θα στηρίξει.
Η Νέα Υόρκη υπήρξε πάντα ένα θερμοκήπιο καλλιτεχνικής και μουσικής δημιουργίας, από την κυριαρχία της jazz τη δεκαετία του ’20, μέχρι το κιθαριστικό indie rock των αρχών του 21ου αιώνα. Ωστόσο, η δεκαετία του ’60, τότε που το όνομα του Andy Warhol εκτοξευόταν και η pop art μεσουρανούσε, θεωρείται από πολλούς η πιο εκρηκτική περίοδος της πόλης. Εκείνη την εποχή, το 1965, ο Lou Reed μαζί με τον John Cale ίδρυσαν τους Velvet Underground — μια κίνηση που άλλαξε για πάντα τον ρου του rock και της εναλλακτικής μουσικής, εμπνέοντας αμέτρητους μελλοντικούς καλλιτέχνες.
Οι Velvet Underground έθεσαν τα θεμέλια για την άνοδο του punk. Το αντισυμβατικό πνεύμα και η τολμηρή γραφή του Reed έγιναν φάρος για τη γενιά του CBGB και του Max’s Kansas City στις αρχές του ’70, με μορφές όπως η Patti Smith να οδηγούν το κίνημα. Ωστόσο, ο Reed αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό το μεγαλύτερο μέρος του νέου κύματος. Όταν το punk έγινε mainstream, εκείνος ήδη εξερευνούσε διαφορετικά, πιο ώριμα μουσικά μονοπάτια μέσα από τη solo καριέρα του.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι απέρριψε εντελώς το punk. Κάποιες φιγούρες της σκηνής κέρδισαν την εκτίμησή του — πρώτα και κύρια η Patti Smith, με τον ακατέργαστο δυναμισμό της, τη λυρικότητά της και την αφοσίωσή της στη μουσική εξέλιξη. Κι όμως, υπήρχε ένα ακόμη συγκρότημα που κατάφερε κάτι πραγματικά σπάνιο: να ενθουσιάσει τον Lou Reed περισσότερο από κάθε άλλον.
Το 1975, ο μάνατζερ των Ramones, Danny Fields, σύστησε στον Reed τα πρώτα demos του συγκροτήματος. Η αντίδρασή του ήταν εκρηκτική:
«Αναμφισβήτητα, αυτό είναι το πιο φανταστικό πράγμα που μου έχεις παίξει ποτέ! Κάνει όλους τους υπόλοιπους να φαίνονται γελοίοι και αδύναμοι – ακόμη και εμένα και την Patti Smith!»
Σύμφωνα με το Mojo, πρόσθεσε:
«Αυτό είναι που όλοι περίμεναν! Οι Stooges; Όχι! Οι Stooges ήταν αυθόρμητοι. Οι Ramones όμως είναι υπολογισμένοι — και τόσο τρελά τέλειοι!»
Με τις δερμάτινες ζακέτες, τα μπλου τζιν και το καταιγιστικό τους παίξιμο, οι Ramones εμφανίστηκαν έτοιμοι να ταράξουν τα νερά — και το κατάφεραν, ορίζοντας τον ήχο του punk στη Νέα Υόρκη. Παρόλο που μουσικά οι δρόμοι τους με τον Reed δεν διασταυρώθηκαν άμεσα, το γεγονός ότι εκείνος στάθηκε ανοιχτά στο πλευρό τους αποδεικνύει πόσο βαθιά συνδεδεμένος παρέμενε με τις νέες καλλιτεχνικές εκρήξεις της πόλης του.
