Η άγνωστη ιστορία πίσω από τη φυγή της βασίλισσας της ντίσκο
Κάπου ανάμεσα στις φωτογραφίες του κινητού μου, βρήκα πρόσφατα ένα στιγμιότυπο που μου προκάλεσε ένα μείγμα αμηχανίας και νοσταλγίας: εγώ, αγκαλιά με έναν τύπο που θα μπορούσε να είναι ο πατέρας μου, φορώντας μπλουζάκι που έγραφε “Disco isn’t dead”. Δεν ξέρω αν τον κορόιδευα ή τον θαύμαζα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έδειχνα όσο cool νόμιζα. Απέχω πολύ από τους στιλάτους τύπους με τα καμπάνα παντελόνια που χόρευαν ξέφρενα στη Studio 54, υπό τους ήχους της Donna Summer.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, το θρυλικό club της Νέας Υόρκης έγινε σύμβολο ελευθερίας και έκφρασης. Μια όαση μέσα σε μια Αμερική γεμάτη κοινωνικά και οικονομικά ρήγματα – ένα καταφύγιο όπου η θετικότητα και η μουσική μπορούσαν να ανθίσουν χωρίς φόβο και προκαταλήψεις. Ήταν μια εποχή που ακόμα και σήμερα μοιάζει ανεπανάληπτη.
Ανάμεσα στους ήρωες της disco εποχής όπως οι Chic και οι Sister Sledge, μια καλλιτέχνιδα ξεχώρισε ως η απόλυτη βασίλισσα του είδους: η Donna Summer. Ο Nile Rodgers, φίλος και συνοδοιπόρος της στη σκηνή, είχε πει χαρακτηριστικά: «Ήταν το απόλυτο πακέτο – κομψή, με γούστο, ομορφιά, φωνάρα και αυτό το ακαταμάχητο “swagger”». Ήταν η επιτομή της Νέας Υόρκης: μαγνητική, σίγουρη, ακαταμάχητη.
Όμως αυτή η αυτοπεποίθηση δεν ήρθε εύκολα. Πριν γίνει είδωλο της Studio 54, η Donna Summer έκανε τα πρώτα της βήματα στα υπόγεια clubs της Βοστώνης. Εκεί όπου τα όνειρα συχνά συγκρούονταν με τη σκοτεινή πλευρά της πόλης. Ένα βράδυ, έγινε μάρτυρας ενός φρικτού περιστατικού: μια ηλικιωμένη γυναίκα δέχθηκε βίαιη επίθεση από μια ομάδα νεαρών. Η Summer έτρεξε να τη βοηθήσει, έκανε ΚΑΡΠΑ και έμεινε στο πλευρό της μέχρι να μεταφερθεί στο νοσοκομείο – όπου τελικά κατέληξε.
Η νεαρή τότε Donna αποφάσισε να καταθέσει όσα είδε, παρότι ήξερε πως αυτή της η απόφαση θα είχε συνέπειες. Κατά τη διάρκεια της δίκης, η κατάθεσή της ήταν καθοριστική και οι δράστες καταδικάστηκαν. Όμως, οι φίλοι τους στράφηκαν εναντίον της: την απείλησαν, την τρόμαξαν, την ανάγκασαν να εγκαταλείψει το σχολείο λίγες εβδομάδες πριν την αποφοίτηση και να φύγει εσπευσμένα για τη Νέα Υόρκη – πολύ νωρίτερα απ’ όσο είχε φανταστεί.
Το όνειρό της για μια καριέρα στη μουσική βρέθηκε αντιμέτωπο με τον φόβο, την απειλή και τη βία. Κι όμως, αντί να υποχωρήσει, η Donna Summer έκανε τη Νέα Υόρκη δική της. Και ίσως αυτός ο θρίαμβος ήταν ο πιο όμορφος φόρος τιμής σε εκείνη τη γυναίκα που δεν πρόλαβε να σωθεί – αλλά που, έστω για λίγο, ένιωσε τη στοργή και τη γενναιότητα μιας μελλοντικής ντίβας της παγκόσμιας μουσικής.
