Ο Slash ποτέ δεν ήταν ο κιθαρίστας που θα περιοριζόταν σε ένα μόνο είδος ροκ. Παρότι μεγαλούργησε με τα επικά κομμάτια των Guns N’ Roses, η καριέρα του δεν περιορίστηκε σε αυτά. Η συνεργασία του με καλλιτέχνες όπως ο Bob Dylan, ο Ray Charles και η Carole King δείχνει την απίστευτη μουσική του ευελιξία. Κι αν τον καλούσαν όλοι να παίξει μαζί τους, γιατί να μη γυρίσει το τραπέζι και να καλέσει εκείνος όλους αυτούς στο δικό του άλμπουμ;
Αυτό έκανε με το ντεμπούτο του, το “Slash”. Ένα άλμπουμ γεμάτο από ηχητικά τοπία, στο οποίο κάθε συμμετοχή φέρνει ένα διαφορετικό κομμάτι του μουσικού του εαυτού. Μπορεί να μην είναι τέλειο — υπάρχουν κομμάτια όπως το «I Hold On» με τον Kid Rock που ακουμπούν υπερβολικά στην ασφαλή ραδιοφωνική ροκ — αλλά συνολικά, πρόκειται για ένα μουσικό παζλ με πολλαπλές αποχρώσεις της ταυτότητας του Slash.
Το «Doctor Alibi» με τον Lemmy στο μικρόφωνο, αποπνέει την ωμή ενέργεια της κλασικής ροκ. Από την άλλη, το «Nothing to Say» με τον M. Shadows αγγίζει το μέταλ με riff που θυμίζουν Metallica. Οι συνεργασίες δεν είναι απλώς εμφανίσεις — είναι καλλιτεχνικές ενώσεις. Ο Chris Cornell χαρίζει μια από τις πιο δυνατές, συναισθηματικές ερμηνείες του στο «Promise», ενώ ο Adam Levine στο «Gotten» φέρνει pop ατμόσφαιρα, χωρίς να ξενίζει.
Η μεγαλύτερη έκπληξη; Η Fergie. Στο «Beautiful Dangerous», η φωνή της είναι τόσο τραχιά και ηλεκτρισμένη που, αν χρειαζόταν, θα μπορούσε να αντικαταστήσει επάξια τον Axl Rose σε ένα live των Guns N’ Roses.
Φυσικά, η παρουσία του Myles Kennedy είναι κομβική. Τα «Back From Cali» και «Starlight» δεν είναι απλώς ροκ τραγούδια — είναι αποδείξεις πως αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να είχε αντικαταστήσει τον Scott Weiland στους Velvet Revolver. Ο Slash φάνηκε να βρίσκει στο πρόσωπο του Kennedy τον ιδανικό συνοδοιπόρο.
Υπήρχαν και μαγικές στιγμές που δεν είδαν ποτέ το φως της κυκλοφορίας. Το «Saint is a Sinner Too», με τον Rocco DeLuca, είναι εντυπωσιακό, αλλά η αρχική ιδέα να τραγουδήσει ο Thom Yorke προκαλεί δέος και περιέργεια. Πόσο διαφορετικό θα ήταν το κομμάτι αν τελικά συνέβαινε αυτό;
Αν και αυτό το άλμπουμ αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς το συγκρότημα Slash feat. Myles Kennedy and The Conspirators, κανένα σχήμα δεν κατάφερε να αιχμαλωτίσει την ίδια μαγεία. Το “Orgy of the Damned” προσέφερε μια blues εκδοχή αυτής της φόρμουλας, αλλά η πραγματική δύναμη του Slash φαίνεται όταν ξεχνάει όλους τους κανόνες και απλώς… παίζει.
