Ο Robbie Williams δείχνει αποφασισμένος να σταθεί αυτή τη φορά απέναντι στην επιτυχία του χωρίς ειρωνεία, άμυνα ή υποτίμηση. Με αφορμή το νέο του άλμπουμ Britpop, που του χάρισε το 16ο νούμερο ένα της καριέρας του, ο Βρετανός σταρ μιλά ανοιχτά για τη σχέση των Βρετανών με την επιτυχία, τη δική του διαδρομή στα 90s και τον τρόπο που σήμερα βλέπει όσα κάποτε δεν μπορούσε να απολαύσει.
Στα 51 του, ο Robbie Williams δείχνει πιο συμφιλιωμένος με το παρελθόν και πιο πρόθυμος να αναγνωρίσει δημόσια τα επιτεύγματά του. Όπως εξηγεί, οι Βρετανοί έχουν μια σχεδόν έμφυτη τάση να «τρυπούν το μπαλόνι» της επιτυχίας τους, να τη μειώνουν πριν προλάβει να τους παρασύρει. Είναι μια στάση αυτοπροστασίας, αλλά και ένα πολιτισμικό χαρακτηριστικό που, κατά τη γνώμη του, έχει συμβάλει στο να διατηρείται η βρετανική δημιουργικότητα προσγειωμένη και αυθεντική.
Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Με το Britpop να κατακτά την κορυφή των charts και τη νέα του περιοδεία να ξεκινά, ο Robbie Williams παραδέχεται πως θέλει συνειδητά να αφήσει την επιτυχία να τον αγγίξει. Όχι με έπαρση, αλλά με αποδοχή. Να σταθεί στο κέντρο της στιγμής και να επιτρέψει στον εαυτό του να νιώσει ικανοποίηση, χωρίς να τη σαμποτάρει.
Η επιστροφή του στη συζήτηση για τα 90s δεν είναι τυχαία. Εκείνη ήταν η δεκαετία που τον ανέδειξε σε παγκόσμιο φαινόμενο, αμέσως μετά την αποχώρησή του από τους Take That και την έναρξη της σόλο καριέρας του. Ήταν μια περίοδος εκρηκτικής δημοφιλίας, έντονης πολιτισμικής ταυτότητας και μεγάλων προσωπικών αντιθέσεων. Ενώ όλα γύρω του έμοιαζαν να ανθίζουν, ο ίδιος βίωνε εσωτερικά μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Διαβάστε Eπίσης: Robbie Williams: Αποκαλύπτει τον μεγαλύτερο φόβο της καριέρας του
Ο Robbie Williams μιλά με ειλικρίνεια για τη μάχη του με την κατάθλιψη εκείνη την εποχή. Περιγράφει πώς, ενώ συνέβαιναν σπουδαία πράγματα στην καριέρα του, δεν μπορούσε να αντλήσει καμία χαρά από αυτά. Η ψυχική ασθένεια, όπως λέει, δημιουργεί ένα φίλτρο που μπλοκάρει κάθε θετικό συναίσθημα. Οι επιτυχίες περνούν μπροστά σου, αλλά δεν σε αγγίζουν. Και μόνο χρόνια αργότερα μπορείς να συνειδητοποιήσεις το μέγεθος όσων έζησες.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, χαρακτηρίζει τα 90s ως την τελευταία πραγματικά μεγάλη δεκαετία της ποπ κουλτούρας. Μια εποχή με ξεκάθαρη ταυτότητα, έντονα μουσικά ρεύματα και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που ξεχώριζαν. Σε αντίθεση με το σήμερα, όπου, όπως σχολιάζει, πολλά μοιάζουν πιο ομοιόμορφα και λιγότερο τολμηρά. Για εκείνον, τα 90s ήταν μια περίοδος με έντονα χρώματα, ακόμα κι αν προσωπικά τα βίωσε μέσα από σκοτεινά συναισθήματα.
Η φράση του ότι τα 90s ήταν «μια καταπληκτική εποχή για να περνάς άσχημα» αποτυπώνει ακριβώς αυτή την αντίφαση. Ήταν μια δεκαετία γεμάτη πολιτισμικά ορόσημα, την ώρα που ο ίδιος πάλευε με τους δαίμονές του. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα μπορεί να χαμογελά με μια δόση ειρωνείας και ωριμότητας, αναγνωρίζοντας τη μοναδικότητα εκείνης της περιόδου.
Διαβάστε Eπίσης: Ο Robbie Williams κυκλοφόρησε το νέο βίντεο του τραγουδιού «All My Life»
Ο Robbie Williams τονίζει επίσης τη διαφορά ανάμεσα στις δεκαετίες. Όπως λέει, μπορείς εύκολα να ξεχωρίσεις τα 50s, τα 60s, τα 70s, τα 80s και τα 90s, ενώ οι πιο πρόσφατες χρονιές συχνά μπλέκονται μεταξύ τους. Αυτή η αίσθηση απώλειας ταυτότητας στον σύγχρονο πολιτισμό τον κάνει να εκτιμά ακόμα περισσότερο το παρελθόν, όχι με νοσταλγία, αλλά με καθαρή ματιά.
Η νέα του στάση απέναντι στην επιτυχία φαίνεται να πηγάζει ακριβώς από αυτή τη συνειδητοποίηση. Έχοντας περάσει από κορυφές και πτώσεις, από παγκόσμια αναγνώριση και προσωπική κατάρρευση, σήμερα επιλέγει να μην ακυρώνει όσα καταφέρνει. Να μην υποτιμά τη διαδρομή του, αλλά να την αναγνωρίζει ως αποτέλεσμα χρόνων δουλειάς, λαθών και επιβίωσης.
Διαβάστε Eπίσης: Robbie Williams: Mιλά για τη σκοτεινή πλευρά της επιτυχίας στους Take That
Για όσους παρακολουθούν την πορεία του Robbie Williams, αυτή η φάση μοιάζει με μια ήρεμη, αλλά ουσιαστική επανατοποθέτηση. Δεν πρόκειται για θριαμβολογία ούτε για ανακύκλωση του παρελθόντος. Είναι η φωνή ενός καλλιτέχνη που επιτρέπει στον εαυτό του να πει «ναι, αυτό που έζησα είχε αξία» και να σταθεί, έστω και για λίγο, μέσα στην επιτυχία χωρίς να τη μικρύνει.
