Το πολυαναμενόμενο 13ο άλμπουμ των Black Keys δείχνει πώς η αληθινή έμπνευση γεννιέται μέσα από τις δυσκολίες, συνδυάζοντας όλα τα μουσικά τους στοιχεία με φρέσκια ενέργεια
Οι Black Keys είναι από τα συγκροτήματα που ξέρουν να επιστρέφουν δυναμικά ακόμα και όταν όλα γύρω τους μοιάζουν να γκρεμίζονται. Το “No Rain, No Flowers” δεν είναι μόνο ένας νέος δίσκος. Είναι το ηχητικό τους comeback, ένα άλμπουμ που λειτουργεί σαν υπενθύμιση πως η τέχνη γεννιέται συχνά από τις πιο δύσκολες στιγμές. Οι Dan Auerbach και Pat Carney, μετά από ένα διάστημα γεμάτο αλλαγές και απρόοπτα, βρήκαν τον τρόπο να μετατρέψουν το άγχος και τις δοκιμασίες σε μια ωδή προς τη δημιουργικότητα και την ελευθερία.
Μετά από μια χρονιά που δοκίμασε τις αντοχές τους, το δίδυμο από το Οχάιο βρήκε και πάλι τη χημεία που τους απογείωσε στην παγκόσμια σκηνή. Τα media είχαν εστιάσει στην ρήξη με τη μάνατζερ τους, στην ακύρωση περιοδείας που περίμεναν οι fans για μήνες, στα εσωτερικά “τραύματα” που συνήθως οδηγούν τα συγκροτήματα σε διάλυση. Οι Black Keys, όμως, επέλεξαν να απαντήσουν αλλιώς: με καινούρια μουσική, με επανασύνδεση με τα blues, με μια επιστροφή στις ρίζες που ποτέ δεν ξεχνούν αλλά και με διάθεση να ανοιχτούν σε κάτι φρέσκο και διαφορετικό.
Διαβάστε Επίσης: Rose – Blackpink: “Δεν έχω λόγια” – 8 υποψηφιότητες-σοκ στα MTV VMAs και πανικός στα social
Το “No Rain, No Flowers” είναι η απόδειξη ότι κάθε εποχή έχει το soundtrack που της αξίζει. Οι πέντε προπομποί-singles (“The Night Before”, “Babygirl”, “No Rain, No Flowers”, “Man on a Mission”, “On Repeat”) είχαν δώσει το στίγμα από νωρίς: κάτι καινούριο ερχόταν, που πατούσε μεν στην ιστορία των Black Keys αλλά προσέφερε μια εντελώς νέα πνοή. Το άλμπουμ σε καλωσορίζει με ένα δυνατό ρυθμό, synths που μπλέκουν με γήινες κιθάρες, ατμόσφαιρα που εναλλάσσει τη σκοτεινιά με το φως και στίχους που μιλούν για την ανθρώπινη εμπειρία. Ο Dan Auerbach δεν διστάζει να πει τα πράγματα όπως είναι – “There’s evil people in this world / Live long enough and you will be burned” – αλλά ταυτόχρονα δείχνει πως η ελπίδα δεν χάνεται: “It won’t be long ‘til we’re back in the sun”.
Η μεγαλύτερη αλλαγή στον ήχο τους είναι η “υιοθέτηση” του πιάνου ως βασικού συστατικού. Ο Rick Nowels, με credits από Lana Del Rey και Florence + The Machine, προσθέτει αέρα κινηματογραφικής μελωδίας σε πολλές στιγμές. Η συμμετοχή του Scott Storch στα πλήκτρα φέρνει άλλο “αέρα” και στο “Babygirl” το αποτέλεσμα είναι ένα κομμάτι που σε κάνει να θέλεις να το ακούς ξανά και ξανά. Το ίδιο ισχύει για το “Make You Mine”, με μια funky αισθητική και φωνητικά που θα μπορούσαν να ανήκουν στους Bee Gees.
Αν όμως νομίζεις ότι οι Black Keys “άφησαν” τις σκοτεινές blues ρίζες τους, κάνεις λάθος. Στα πιο σκοτεινά κομμάτια του άλμπουμ, όπως το “Down to Nothing”, η κιθάρα παίρνει ξανά τα ηνία και προσφέρει τη γνώριμη vintage αίσθηση που αγαπούν οι fans τους. Εκείνο που ξεχωρίζει, όμως, είναι η ικανότητα της μπάντας να συνδυάζει την παλιά σχολή με μια νέα, πιο φρέσκια και φιλόδοξη προσέγγιση.
Η δημιουργικότητα του ντουέτου δεν σταματά εδώ. Μεταφέρουν στο άλμπουμ το Nashville vibe, αφού εκεί έχουν δημιουργήσει το στούντιο Easy Eye Sound, και καλούν διάσημους και φίλους να βάλουν τη δική τους πινελιά. Ο Pat McLaughlin στο “A Little Too High” βάζει americana ατμόσφαιρα, ενώ το “Neon Moon” με υπογραφή του Daniel Tashian προσθέτει μια ρετρό πινελιά που απογειώνει το φινάλε του δίσκου.
Το “No Rain, No Flowers” δεν είναι ένας δίσκος “για να βγει η υποχρέωση”. Αντίθετα, ακούγεται σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο, γεμάτο αλήθειες, στροφές, όνειρα και πραγματικές ιστορίες. Δεν υπάρχουν “μάσκες” ή τεχνητή αισιοδοξία. Όλο το άλμπουμ είναι δομημένο πάνω στην ιδέα ότι ακόμα και τα χειρότερα μπορούν να γίνουν έμπνευση, αν έχεις το κουράγιο να τα κοιτάξεις στα μάτια.
Μια από τις πιο δυνατές στιγμές του δίσκου είναι όταν οι Black Keys επιλέγουν να αφήσουν χώρο στους συνεργάτες τους. Αντί να προσπαθούν να κλέψουν όλο το φως της δημοσιότητας, προσκαλούν ονόματα που θαυμάζουν να “συμμετέχουν” στη δημιουργία. Αυτό δίνει ένα αποτέλεσμα αληθινά συλλογικό, όπου κάθε track μοιάζει με κοινή προσπάθεια, με αλληλοσεβασμό και έμφαση στην αυθεντικότητα.
Η ηχητική ταυτότητα του άλμπουμ εναλλάσσεται συνεχώς. Από το garage rock feeling, στο ψυχεδελικό funk, στην Americana, ακόμα και στη soul των ‘70s. Κάθε κομμάτι λειτουργεί σαν κεφάλαιο μιας ιστορίας που θέλει να αποδείξει πως το παλιό και το καινούριο μπορούν να συνυπάρξουν με αληθινή φρεσκάδα. Είναι ένας δίσκος που, όσο τον ακούς, σε κάνει να αναρωτιέσαι τι άλλο μπορεί να φέρουν οι Black Keys στην επόμενη στροφή τους.
Διαβάστε Επίσης: Blackpink: Το “Pink Venom” περνά το 1 δισεκατομμύριο views και γράφει ιστορία στο Youtube
Το “No Rain, No Flowers” έχει κάτι για όλους: την αίσθηση του ταξιδιού, τις ακατέργαστες κιθάρες, τις ψαγμένες μελωδίες, την ειλικρίνεια στη στιχουργική, την τόλμη να εκφράζουν τα συναισθήματα τους χωρίς φίλτρα. Αν ρωτήσεις κάποιον φανατικό τους, θα σου πει πως ο δίσκος θυμίζει τις καλύτερες μέρες της μπάντας, αλλά με έναν πιο ώριμο, γεμάτο αυτοπεποίθηση ήχο.
Η ουσία είναι μία: όσο δύσκολη κι αν είναι η διαδρομή, αν έχεις μουσική μέσα σου, πάντα θα βρίσκεις τον τρόπο να δημιουργείς κάτι νέο. Οι Black Keys παίρνουν τα “σύννεφα” της ζωής και τα μετατρέπουν σε “λουλούδια” που ανθίζουν σε κάθε νέο κομμάτι τους. Είναι το καλύτερο παράδειγμα ότι μια μπάντα μπορεί να αλλάζει, να μεγαλώνει, να ξεπερνά εμπόδια, αλλά πάντα να επιστρέφει με το ίδιο πάθος για το αυθεντικό, το γνήσιο, το αληθινό rock.
