Η Charli XCX κινείται εδώ και καιρό πέρα από τα όρια της pop σκηνής, δείχνοντας ότι η δημιουργική της ταυτότητα δεν περιορίζεται στη μουσική. Η πρόσφατη εμφάνισή της στο Criterion Collection’s Closet αποκάλυψε μια πλευρά βαθιά δεμένη με τον κινηματογράφο, τη φαντασία και τις προσωπικές εμμονές της. Ανάμεσα σε κλασικές ταινίες, μεγάλους σκηνοθέτες και προσωπικές αναφορές, η σχέση της με το σινεμά αποδείχθηκε εξίσου ουσιαστική με τη σχέση της με τη σκηνή.
Η είσοδος της Charli XCX στο περίφημο Criterion Closet δεν ήταν απλώς μια ακόμη celebrity στιγμή. Για τους σινεφίλ, το συγκεκριμένο δωμάτιο θεωρείται κάτι σαν ιερός χώρος, γεμάτος με ταινίες που καθόρισαν την ιστορία του κινηματογράφου. Για την ίδια, η εμπειρία έμοιαζε με προσωπικό όνειρο που παίρνει μορφή, καθώς εδώ και χρόνια δηλώνει ανοιχτά την αγάπη της για το σινεμά και την ανάγκη της να έρχεται διαρκώς σε επαφή με εικόνες που την εμπνέουν.
Η Charli XCX δεν αντιμετωπίζει τις ταινίες ως απλή ψυχαγωγία. Τις βλέπει σαν τρόπο σκέψης, σαν μέσο παρατήρησης του κόσμου και του εαυτού της. Διατηρεί ενεργή παρουσία σε κινηματογραφικές πλατφόρμες καταγραφής προβολών, σχολιάζει σκηνοθέτες και επιστρέφει συχνά σε φιλμ που της άφησαν έντονο αποτύπωμα. Ο κινηματογράφος λειτουργεί για εκείνη σαν καθημερινή συνήθεια, όχι σαν πολυτέλεια.
Μπαίνοντας στο Criterion Closet με μια υφασμάτινη τσάντα στο χέρι, άρχισε να διαλέγει ταινίες που δεν ανήκουν στο προφανές ή το εύπεπτο. Η πρώτη της επιλογή ήταν το Celine and Julie Go Boating του Jacques Rivette, μια ταινία του 1974 που θεωρείται από τις πιο ιδιαίτερες του γαλλικού κινηματογράφου. Για την ίδια, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα φιλμ που της άνοιξαν τον τρόπο σκέψης, μια εμπειρία που άλλαξε την αντίληψή της για το τι μπορεί να προσφέρει μια ιστορία στη μεγάλη οθόνη.
Δεν την ενδιέφερε ποτέ η ασφάλεια. Αυτό που την συγκινεί είναι η αίσθηση ότι μια ταινία μπορεί να σε βγάλει από τη ζώνη άνεσής σου. Όπως έχει περιγράψει, ορισμένες προβολές της προκάλεσαν εκείνη τη σπάνια στιγμή απόλυτης σιωπής στο μυαλό, όταν όλα σταματούν και μένει μόνο η εικόνα.
Από το γαλλικό new wave πέρασε στον σύγχρονο καναδικό κινηματογράφο, επιλέγοντας το The Shrouds του David Cronenberg. Η ίδια δηλώνει ανοιχτά θαυμάστρια του σκηνοθέτη και βρίσκει στο έργο του μια ατμόσφαιρα που δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Το συγκεκριμένο φιλμ τη συνόδευσε σε περίοδο περιοδείας, όταν η καθημερινότητα στον δρόμο άρχισε να αποκτά μονότονο ρυθμό.
Διαβάστε Επίσης: Η Charli XCX απαντά αν θα έγραφε τραγούδι για τον James Bond
Η ζωή σε περιοδεία, όπως έχει περιγράψει, μπορεί να γίνει μηχανική. Ίδιες πόλεις, ίδια ξενοδοχεία, ίδιες ώρες. Σε τέτοιες στιγμές, οι ταινίες λειτουργούν σαν τρόπος αποφόρτισης. Όχι για να ξεφύγει από την πραγματικότητα, αλλά για να τη δει από άλλη οπτική. Το The Shrouds μπορεί αρχικά να την μπέρδεψε, όμως έμεινε στο μυαλό της για καιρό, κάτι που για εκείνη αποτελεί βασικό σημάδι ποιότητας.
Η επόμενη επιλογή της ήταν το La Notte του Michelangelo Antonioni. Ένα φιλμ του 1961 που εξερευνά τη φθορά, τη σιωπή και την απόσταση στις ανθρώπινες σχέσεις. Η Charli XCX το παρακολούθησε σε ταξίδι κοντά στη Σικελία, συνδέοντας την εμπειρία της ταινίας με μια περίοδο ηρεμίας και εσωτερικής παρατήρησης.
Για εκείνη, ο τόπος και ο χρόνος μιας προβολής παίζουν τεράστιο ρόλο. Δεν ξεχωρίζει την ταινία από τη στιγμή. Όλα ενώνονται σε μια μνήμη που μένει ενεργή πολύ μετά τους τίτλους τέλους.
Η τελευταία της επιλογή ήταν το Autumn Sonata του Ingmar Bergman. Η σχέση της με τη σουηδική κουλτούρα είναι κάτι που αναφέρει συχνά, είτε μέσα από τη μουσική που ακούει είτε από αισθητικές αναφορές που την ελκύουν. Στο έργο του Bergman βρίσκει μια συναισθηματική αλήθεια που δεν χρειάζεται ανάλυση, αλλά απλή αποδοχή.
Διαβάστε Επίσης: Charli XCX: Παρουσιάζει το tracklist του soundtrack των «Ανεμοδαρμένων Υψών»
Οι επιλογές αυτές δεν είναι τυχαίες. Αποκαλύπτουν έναν άνθρωπο που δεν αναζητά την ευκολία, αλλά την πρόκληση. Οι ταινίες που την αγγίζουν δεν προσφέρουν άμεση διασκέδαση, αλλά απαιτούν προσοχή, χρόνο και διάθεση για εσωτερικό διάλογο.
Η ίδια στάση χαρακτηρίζει και τη μουσική της πορεία. Όπως δεν φοβήθηκε να πειραματιστεί με ήχους, έτσι δεν φοβάται και τις εικόνες που μπορεί να τη φέρουν αντιμέτωπη με πιο δύσκολα συναισθήματα. Η δημιουργικότητά της βασίζεται στη διαρκή μετακίνηση, στην άρνηση του προβλέψιμου.
Η αγάπη της για το σινεμά δεν έμεινε θεωρητική. Την οδήγησε και μπροστά από την κάμερα. Στο φετινό Sundance Film Festival συμμετείχε σε τρεις ταινίες που έκαναν πρεμιέρα, ανοίγοντας ακόμη περισσότερο το καλλιτεχνικό της πεδίο. Η παρουσία της εκεί δεν λειτούργησε ως απλή δοκιμή, αλλά ως ουσιαστική δημιουργική εμπλοκή.
Η μετάβαση από τη σκηνή στο κινηματογραφικό σετ δεν έγινε από περιέργεια. Έγινε από ανάγκη έκφρασης. Ο κινηματογράφος της προσφέρει διαφορετικούς ρυθμούς, άλλες σιωπές και νέους τρόπους αφήγησης. Εκεί μπορεί να κινηθεί χωρίς τον άμεσο παλμό του κοινού, εστιάζοντας περισσότερο στο εσωτερικό συναίσθημα.
Διαβάστε Επίσης: Residue: Η Charli XCX γεμίζει το νέο της video με κλώνους και μια απρόσμενη εμφάνιση της Kylie Jenner
Η εμπειρία της στο Criterion Closet λειτούργησε σαν μικρός χάρτης του δημιουργικού της κόσμου. Κάθε ταινία που διάλεξε αποκάλυπτε και μια διαφορετική πτυχή της προσωπικότητάς της. Την ανάγκη για φαντασία, την έλξη προς το σκοτεινό, αλλά και την αγάπη για τη σιωπή.
Μέσα σε όλα αυτά, η Charli XCX δεν παρουσιάζεται ως pop είδωλο που αναζητά εντυπώσεις, αλλά ως καλλιτέχνιδα που χτίζει σταδιακά έναν προσωπικό τρόπο έκφρασης. Ο κινηματογράφος δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στην εικόνα της. Είναι εργαλείο σκέψης.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας, η στάση της ξεχωρίζει. Δεν κυνηγά τη στιγμή, αλλά την εμπειρία. Και μέσα από ένα απλό πέρασμα από ένα δωμάτιο γεμάτο ταινίες, κατάφερε να αποκαλύψει έναν εσωτερικό κόσμο που συνεχίζει να εξελίσσεται.
