Ο Sean Ono Lennon μοιράζεται άγνωστες πτυχές του πατέρα του, αποκαλύπτοντας γιατί ο John Lennon δεν άντεχε πια να ζει ως Beatle
Πέρασαν δεκαετίες από τότε που ο John Lennon δολοφονήθηκε τραγικά έξω από το σπίτι του στη Νέα Υόρκη, αλλά το όνομά του παραμένει ζωντανό όσο ποτέ. Οι Beatles είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα στην ιστορία της μουσικής, όμως η εικόνα που έχουμε για τον Lennon συχνά είναι πιο «ιερή» και ιδανική από την πραγματικότητα. Η πιο πρόσφατη αποκάλυψη που έκανε ο γιος του, Sean Ono Lennon, ρίχνει φως σε μια λιγότερο γνωστή πλευρά του θρύλου: ο John, στα τελευταία του χρόνια, ένιωθε ότι δεν άντεχε άλλο να είναι «Beatle».
Σύμφωνα με τα λόγια του Sean, ο πατέρας του δεν είχε χάσει ποτέ την αγάπη του για τη μουσική. Αντίθετα, αυτό που τον βάραινε ήταν το «σύστημα» γύρω από τους Beatles, η τεράστια πίεση, η βιομηχανία που τους αντιμετώπιζε σαν προϊόν και όχι σαν ανθρώπους. Ο ίδιος ο John Lennon ένιωθε ότι είχε παγιδευτεί σε μια «pop μηχανή» που δεν του επέτρεπε να εξερευνήσει την καλλιτεχνική και πολιτική πλευρά που τον ενδιέφερε.
Διαβάστε Επίσης: John Lennon: Από «νταής» μαθητής σε θρύλο των Beatles – Το σχολείο που τον απέρριψε
Ο Sean αποκάλυψε στη συνέντευξή του στο BBC Radio 6 Music ότι ο μύθος γύρω από τον πατέρα του δεν είναι ακριβής. «Δεν έπαψε ποτέ να αγαπά τη μουσική», τόνισε. «Απλώς δεν άντεχε άλλο την ιδέα να είναι κομμάτι μιας μηχανής. Να είναι υποχρεωμένος να παραμένει ο John Lennon των Beatles, όταν εκείνος ήθελε να εξελιχθεί σε κάτι άλλο».
Αυτό το «κάτι άλλο» είχε όνομα: Yoko Ono. Η σχέση τους, όπως είπε ο Sean, ήταν ο καταλύτης που έδωσε στον John το θάρρος να στραφεί σε μια νέα κατεύθυνση. Μαζί της ένιωσε ότι μπορούσε να ξεφύγει από την ταμπέλα του Beatle και να γίνει «ριζοσπαστικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής». Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα από την αγάπη του για τη Yoko, ο John άρχισε να βλέπει τη μουσική όχι μόνο σαν μέσο έκφρασης αλλά και σαν όπλο για κοινωνική αλλαγή.
Αυτή η στροφή αποτυπώθηκε και στο άλμπουμ Some Time in New York City που κυκλοφόρησε το 1972 μαζί με την Yoko Ono και το σχήμα Plastic Ono Band. Ο Sean, με ειλικρίνεια, παραδέχτηκε ότι το κοινό εκείνη την εποχή δεν ήταν έτοιμο να δεχτεί αυτό το άλμπουμ. «Οι κριτικοί το διέλυσαν. Δεν πούλησε όσο περίμεναν. Και αυτό ήταν δύσκολο για τον πατέρα μου», εξήγησε.
Διαβάστε Επίσης: David Bowie – John Lennon: Η φιλία που γέννησε το “Fame”
Για τον Sean, όμως, το άλμπουμ έχει ιδιαίτερη αξία. Μπορεί να μην ήταν «γυαλισμένο» όπως τα τραγούδια των Beatles, όμως έβγαζε μια ακατέργαστη ενέργεια που θύμιζε punk. «Ήταν σαν να έβαζε ο John την ψυχή του στο χαρτί, χωρίς φίλτρα, χωρίς να σκέφτεται πώς θα το κρίνουν», είπε. Και πράγματι, εκείνη η περίοδος ήταν γεμάτη «πειραματισμούς» αλλά και δυσκολίες.
Ο John Lennon εκείνα τα χρόνια ζούσε και με τον φόβο ότι τον παρακολουθούσαν. Και δεν είχε άδικο. Η κυβέρνηση Nixon και το FBI παρακολουθούσαν κάθε του κίνηση, λόγω της έντονης αντίθεσής του στον πόλεμο του Βιετνάμ και των σχέσεών του με ακτιβιστικές ομάδες. Ο ίδιος ηχογραφούσε τις τηλεφωνικές του κλήσεις γιατί πίστευε ότι τον παρακολουθούν. Σήμερα, αυτές οι ηχογραφήσεις περιλαμβάνονται στο box set Power To The People, μια συλλογή που φέρνει στο φως ανέκδοτο υλικό από εκείνη την ταραχώδη περίοδο.
Διαβάστε Επίσης: Ο άνθρωπος που σκότωσε τον John Lennon δεν θα αποφυλακιστεί – 14η άρνηση από την επιτροπή
Ο Sean είπε χαρακτηριστικά: «Για μένα, ήταν απίστευτο να ακούσω αυτές τις κασέτες. Είναι τόσο ειλικρινείς, πιο ειλικρινείς κι από συνέντευξη. Είναι σαν χρονοκάψουλα, σαν να βρίσκεσαι μέσα στο δωμάτιο μαζί του». Αυτή η εικόνα του John Lennon ως ανθρώπου που πάλευε με τα όριά του, με την κοινωνία, αλλά και με τις ίδιες του τις αποφάσεις, έρχεται σε αντίθεση με το «ιερό» προφίλ που συχνά παρουσιάζεται για εκείνον.
Η αλήθεια είναι ότι ο Lennon ήταν πάντα ανήσυχος, πάντα επαναστάτης. Ακόμα και στα χρόνια με τους Beatles, ποτέ δεν δίσταζε να πει αυτό που πίστευε, ακόμα κι αν σόκαρε. Το να δηλώσει ότι «οι Beatles είναι πιο δημοφιλείς από τον Χριστό» είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Όμως αυτός ήταν ο John: ένας καλλιτέχνης που δεν φοβόταν να προκαλέσει. Και ακριβώς αυτή η πλευρά του ήταν που τον έκανε να «μισήσει» το να είναι μέρος μιας μπάντας που είχε γίνει, στα μάτια του, υπερβολικά εμπορική.
Ο Sean σήμερα, στα 49 του, βλέπει τον πατέρα του με πιο ώριμη ματιά. Ξέρει ότι για τον John το πιο σημαντικό ήταν να παραμένει αυθεντικός. «Δεν σταμάτησε ποτέ να αγαπά τη μουσική. Σταμάτησε να αγαπάει την ιδέα ότι έπρεπε να είναι για πάντα ο John Lennon των Beatles», είπε.
Αν ο John Lennon ζούσε σήμερα, ίσως να έβρισκε στο νέο μουσικό τοπίο κάτι πιο κοντά σε αυτό που αναζητούσε τότε: ελευθερία, αυθεντικότητα, δυνατότητα να μιλά ανοιχτά για ό,τι τον απασχολεί. Όμως το μόνο σίγουρο είναι πως η παρακαταθήκη του παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο μέσα από τα τραγούδια των Beatles, αλλά και μέσα από τις πιο τολμηρές, πιο προσωπικές στιγμές του.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια: ότι ο John Lennon δεν ήθελε να είναι απλώς ένας Beatle. Ήθελε να είναι ένας άνθρωπος που άλλαζε τον κόσμο, με ή χωρίς κιθάρα.
